Senin Aklına Bişi Geliyo Mu?

2011-03-12T01:26:00.002+02:00

sanırım kana karışıyor yavaştan. mektup cüzdanımda. elveda.

2011-03-12T01:26:00.001+02:00

parası da pulu da yerin dibine batsın.

2011-03-12T01:21:00.002+02:00

cohen'in beautiful loser'larıyız. beyler, biz kaybettik, aşk da kazanmadı.

2011-03-12T01:20:00.002+02:00

-topal hoca, anam sana gelecek.
-ne ki ananın derdi?
-beni sana okutacak. kara sevda olmuşam çünkü.
-hiç öyle bir hal görmüyom sende.

2011-03-12T01:18:00.002+02:00

bazı şarkıların üzerine bir kova yoğurt yemek lazım. kana karışırsa sıçtığımızın resmidir.

2011-03-12T01:18:00.001+02:00

aslında ne kadar öyle değilim bir bilsen

2011-03-12T01:16:00.003+02:00

çiçeklerden papatyayı, insanlardan selim'i beğeniyorum.

2011-03-12T01:16:00.001+02:00

ben zaten bildiğim her şeyi senden öğrendim.

2011-03-12T01:15:00.001+02:00

ben bazen şarkılardan ölürüm.

çingenetor'un vedası

2010-09-03T21:28:00.002+03:00

dostlarım (sizlere elbette dostlarımla veda edeceğim);

bu blogda çılgın zamanlar geçirdik. kah güldük, kah hüzünlendik. birtakım psychedelic girişimlerimiz de oldu. artık silahlı milahlı öykü bile yazabiliyorum, inanılmaz birşey.

fakat hem herşeyi tadında bırakmak gerektiğinden, hem de kabloların uyumasına izin vermek adına buradan ayrılıyorum.yakın zamanda şu adresten (http://durunamayanlar.blogspot.com) beni izleyebilirsiniz. kalın sağlıcakla.

2010-08-17T18:44:00.001+03:00

Hoping Foundation benefit performance from Hoping Foundation on Vimeo.

2010-08-16T19:31:00.000+03:00

'sevgisizliğine bir kalp verdim'

2010-08-15T00:39:00.000+03:00

pop z'art #11 temr

2010-08-13T19:37:00.002+03:00

francine van hove

pino daeni

egon schiele

hippolyte flandrin

Amedeo Modigliani

William-Adolphe Bouguereau

Judith Gustav Klimt

fernand leger

pablo picasso

Tom Wesselmann

John William Waterhouse

maceranın D. hali

2010-08-10T17:13:00.006+03:00

buraya nasıl gelmiştim? evden çıkmıştım, yürümüştüm, buraya gelmiştim. yolda ali ile karşılaştık, koca kafalı adam, elini uzattı. ali ne zaman elini uzatsa ben tedirgin oluyorum. tokalaşırken beni kendine doğru çekmesi, sırtıma birkaç kez vurması -bunu neden yapıyor anlamıyorum?- beni sinirlendiriyor. yanağını getirip yanağıma dayıyor, bu herifin ağzı iğrenç kokuyor. ali'yi kırmamak için tüm bunlara katlanıyorum, bazen elimi uzatmıyorum, karşılıklı bakışıyoruz. susuyor ali. alınıyor sanırım. görüşürüz diyor ve gidiyor. o an çok kötü hissediyorum.

yolda birileriyle karşılaşmaktan sıkılıyorum. ayaküstü sohbet etmek, muhatabın yüzüne odaklanmak, onda eski bir samimiyet aramak, tanıdık bir samimiyeti rastlantıyla pekiştirmek tüm bunlar canımı sıkıyor. D.'ye bunlardan bahsettiğimde biraz canı sıkıldı. mümkünse senle yolda karşılaşmayalım dedi. hayır D. karşılaşalım, ben sana iki insan karşılaşınca nasıl davranmalı göstermeliyim. "demek öyle, beni yolda görsen tanımamazlık edeceksin öyle mi? yazdım bunu!". hayır sana da diğerlerine davrandığım gibi davranırsam senin diğerlerinden ne farkın kalır? "peki alınganlık ediyorum! peki!". abartıyorsun D.

buraya nasıl gelmiştim sahi? evden çıktım, caddeyi geçtim, bakkala uğradım, sigara aldım. sonra ne olmuştu? bir şey oldu ama hatırlamıyorum. o bakkala ne zaman girsem hep bir şeyler oluyor. tedirgin oluyorum. bakkal'ın kızı kasadaysa daha da tedirgin oluyorum, yaşıtım olan bu kızın hiç ilgisini çekmediğimi düşünmek, bu kızla aramızda herhangi bir kadın/erkek ilişkisine benzer bir ilişkinin olmayaşı- aman kız güzel ve ben ondan sigara istemeye bazen utanıyorum. sigaranın haricinde kızın gözünde artı puan toplamak için gazete alıyorum, dergi alıyorum, birkaç çikolata da alıyorum, kızın ilgisini okuduğum dergiyle çekmeye çalışıyorum. ne garibanlık. benimle ilgilenmeli yoksa, ben bu tedirginliği üzerimden atamayacağım. geçen gün "şey bakar mısınız?" diye arkamdan seslendi, o an yüzüm büsbütün kızardı, evet bu kız konuşabiliyormuş ve kendine ait bir ses tonu dahi varmış. "eksik para üstü verdim kusura bakmayın" dedi. o an nedendir bilinmez yerin dibine girdim, sanki kız beni dilenci yerine koyup para vermişçesine, avcuma bıraktığı parayı alırken utancımdan kızın yüzüne bakamadım. bereket para üstünü alırken saymamıştım, eksik para üstü verdiğini görseydim "pardon eksik verdiniz sanırım" diyemezdim biliyorum. nasıl da utanırdım. ben kahrolası çekingen, utangaç, tedirgin, kafası karışık aptalın biriyim.

buraya sahi nasıl gelmiş... evet! buraya D. ile konuşmak için geldim. ne zaman onunla konuşmak istesem bu parka geliyorum. o, parkın yukarısından yavaş adımlarla benim bulunduğum tarafa gelir.o beni göremez ama ben onun bu acelesizliğini huşu içinde seyrederim. D. gelir, yanıma oturur. oturduğumuz bankın etrafı ağaçlarla çevrilidir, bizi kimse görmez çantasından telefonunu çıkarır, telefonu kapar. "seni dinliyorum, anlat" der. ona lezbos adası'ndaki sapho'dan başlayarak bir dizi garip olay anlatırım. "sonra ne olmuş?" der. ya sonra ne olmuş? ah canım ya. hadi ya, çok kötü. "sonra ne olmuş" der. o dinlerken gözlerine bakarım. D. birini dinlerken onun gözlerine bakar. ben de fırsattan istifade gözlerinin içine bakarak anlatırım hikayelerimi. sol bacağını sağ bacağının üstüne atar, sol elini de yanağına dayar beni dinlemeye koyulur. ben anlatmaya başlarım "geçen gün nerde kalmıştık? hah Zen'in mezopotamyadan aşağı koşmasında kalmıştık, aferin iyi dinlemişsin beni". o dinler, dinler. "yani bu zen kızılırmağın üzerinden atlayabiliyor mu?" evet neden olmasın? D. böyle şeyleri saçma bulmaz.

D. diye biri yok.

bu parka ilk kez bir akşam içimi sıkıntı bastığında gelmiştim. evden çıkmıştım, caddeyi geçmiştim, sigara almıştım, yürümüştüm sonra. yoruluncaya dek yürümüştüm. bu parkın etrafında birkaç tur atmıştım. parkta oturanlar vardı, böyle bir başıma parkta oturduğumu görmelerini istememiştim. utanmıştım sebepsiz. oturanlar gidince parkın en tenha köşesini bulup oturmuştum. saatlerce oturmuştum. düşünüyordum. ellerimi dizlerimin arasına almış başımı öne düşürmüş düşünüyordum. ne düşünüyordum? hiç. içim sıkılıyordu.

artık her akşam parka gidiyordum. çoğu akşam kimse olmuyordu parkta. artık bu parkta bana ait bir yer vardı. orası benimdi. hep aynı banka oturuyordum. sonra düşünmeye başlıyordum. ne düşünüyordum? hiç. zamanla hikayeler uydurmaya başladım. D. de o hikayelerin birinin kahramanıydı. D.'yi çok sevdim, uydurduğum en güzel hikayeydi. artık her hikayenin baş kahramanı D. idi. bazen hikayelerin gidişatını beğenmiyordu, kendisine verdiğim görevleri beğenmeyebiliyordu. artık birtakım bağımsızlıklar kazanmıştı bile. bir maceraya katılmak istemezse hemen suratını asıyordu, ya da iğneli laflar söylüyordu. yavaş yavaş onun üzerindeki hakimiyetimi kaybetmiştim. kendi başına hareket ettiği zamanlar oluyordu.

D. benimle konuşmaya başladı. nasıl oldu bilmiyorum. "bugün nasıl bir maceraya atılıyoruz bayım?" diye sormuştu. irkilmiştim. korkmuştum. evet biri konuşmuştu. sesini duymuştum. yoksa ben sesli mi düşünüyordum? birisi her akşam gizlice beni dinliyor muydu yoksa? etrafıma bakındım uzun süre, kimseyi göremedim. "nereye bakıyorsunuz bayım? korkmayın" demişti. parktan koşarak kaçtım. "koşmayın lütfen" diyordu. aklımı kaçıracaktım. git başımdan diye bağırıyordum. "koşmayın bayım, terleyeceksiniz" diyordu. aklımı kaçırmıştım.
nihayet eve vardığımda hemen kapıyı arkadan 3-4 defa kilitledim. banyoya girdim yüzümü yıkadım. banyonun kapısına vuruyordu biri. "bayım lütfen" diyordu. korkudan ne yapacağımı bilmiyordum. bağırıyordum, saklanmaya çalışıyordum. kulaklarımı var gücümle kapıyordum. "bayım lütfen" diyordu. ağlıyordum. gitmesi için yalvarıyordum. dolaptan sakinleştirici ilaçlarımı alıp birkaç tane ağzıma attım. banyoda uyuya kalmışım.

uyandığımda gitmişti. akşam olanları anlamaya çalışıyordum. kapının kilidini kontrol ettim. perdeleri çektim. her yeri kapadım. bira aldım televizyonun karşısına geçtim. izlediklerimden bir şey anlamıyordum, dikkatimi veremiyordum. televizyonu kapadım, elime bir dergi aldım. okumaya zorladım kendimi. olmuyordu. "olmuyor değil mi bayım?" dedi. elimi kolumu koyacak yer bulamadım. başımı ellerimin arasına alıp bağırmaya başladım. "sesinizi kimse duymuyor ki? neden bağırıyorsunuz?" dedi. "kimsin?" diye sormayı akıl edebilmiştim. evet bu sesi tanıyordum, peki bu ses beni neden korkutuyordu ki? sakinleşmeye başladım. sigara yaktım. D. yanıma oturdu. "ben korkunç biri miyim ki ben sizle konuştuğumda avazınız çıktığı kadar bağırarak amok delisi gibi koşuşturdunuz?" dedi. D. yanımda oturuyordu, salonu seyrediyordu. "demek benden korkuyorsun? ama beraber atıldığımız maceralarda aslan yürekli richard kadar cesurdun. söyle ben cadılara mı benziyorum?". tamamen sakinleşmiştim. hayır gerçek biri olamaz. gerçek olamaz. "evet nerde kalmıştık? benimle konuşmayacak mısın? hadi ama!". cevap veremiyordum, sanki ses tellerim alınmıştı, bir şeyler söylemek istiyordum, ağzımı açamıyordum. donup kalmıştım. "söylesenize bayım beni daha ne kadar hayallerinizde yaşatmayı düşünüyordunuz? her dediğinizi eksiksiz yapıyordum, her emrinize uyuyordum. söylesenize bayım bu oyuna daha ne kada devam edecektiniz?". D. git gide sinirleniyordu. "şu an isteseniz bana istediğiniz şeyleri söyletebilirsiniz bunu biliyorsunuz değil mi?". evet biliyordum. ayağa kalktı. karşıma dikildi. "isteseniz soyunurum bayım. haha!".

gözlerimi sımsıkı kapadım. başka şeyler düşünmeye çalışıyordum. "demek beni göz ardı etmek istiyorsunuz? ne düşünüyorsunuz bayım? yarın gideceğiniz yerde size nasıl davranacaklarını mı? sizi kimse önemsemeyecek yine. kimse dinlemeyecek. haha! cümle kurmanıza bile izin vermeyecekler. buyrun diyecekler ne vardı diyecekler. siz daha o kibar cümlelerinize başlamadan lafı ağzınıza tıkacaklar. sizle bilmem kim ilgilenecek diyecekler." D. susmuyordu. hiçbir şey düşünmemeye çalışıyordum. "insan beyni susturulamaz bir kadındır. bilmiyor musunuz bunu? bayım bunu en çok siz biliyorsunuz". pes etmiştim. tekrar yanıma oturdu, yüzüme iğrenerek bakıyordu.
cesaretimi topladım:
-nasıl olabilir? sen nasıl?
-istersen her şey oluyor. ol dersen oluyor her şey. hah ha. oldum ben!
-ne yani sen şimdi gerçek misin?
-asıl sen gerçek misin? hangimiz daha gerçeğiz?
-böyle saçmalıklara girmek istemiyorum. yok efendim bir rüyadayız filan.
-o halde?
-sen yoksun. konuşuyorsun, yanımdasın, nefes alıyorsun ama yoksun.
-böyle mi kaçıyorsun benden?
-hayır, kaçtığımı da nerden çıkarıyorsun? seni inkar etmek zorundayım çünkü gerçekliğe şirk koşmuş olurum. parkta sana anlattıklarım, senin beni dinleyişin, yani tüm bunlar bir şeydi, ama neydi?
-bayım siz kendinizi kandırıyorsunuz sürekli. söyleyiniz ben kimim?
-D. şimdi ne olacak?
-maceralara devam edeceğiz. oyunlara, hayallere, tartışmalara, bir farkla bunlar sadece sizin kafanızın içinde olmayacak bayım! ben de varım artık. ol dediniz oldum.
-anlıyorum. yani hayallerimde bile yalnız bırakılmıyorum değil mi?
-seni ilk gördüğümde anlamıştım aptal! hayallerinde bile otorite sağlayamayacağını. hayal kurmayı bile beceremeceğini biliyordum.
-D., git başımdan!

burada neler olmuştu? uyanmıştım, D. ile konuşmuştuk, sonra? hiç. kötü rüyalar görüyordum sanırım. sanmam. "sanırım". aklımdan zorum var benim. öyle olmasa tüm bunlar olur muydu? ben kötü rüyalar gören zavallının tekiyim. beni kimse rüyasında görmez ki. ne demek oluyor şimdi bunlar? rüyalarımın baş kahramanları iyi insanlardı fakat beni bunalıma sokan iyi insanlar. onlarla her sabah birlikte uyanıyordum, onlarla kahvaltı ediyordum, onlarla birlikte işe gidiyordum. "bizden onlar diye bahsetme bayım. bizler sizin en yakın dostlarınızız, bize bizimkiler deyiniz". sus D.! bizimkilerle komünal bir hayat sürmeye başlamıştık. evin temizliğinden Zen sorumluydu, para kazanmaktan ben sorumluydum, bizimkileri neşelendirmekten D. sorumluydu. biz böyle iyi idare ediyorduk. "yiyeceğimiz tükeniyor". tamam alışverişe çıkıyorum. alışverişten de ben sorumluydum.

D. elinde şöyle mektupla çıkageldi:
"aşkkkkk sandığım
önce küçük selamlar başlar ,sonra o küçük selamlar küçük sohbetlere dönüşür ,küçük sohbetler hoşlantları getirir ,bulur belli bir süre sonra , o hoşlantılar yerini aşka bırakır, kimi zaman karşılıklı olur kimi zamansa karşılıksız ,kimi zamansa hem karşılıklı olur hemde sölemeye cesaret edemez hoşlantısını ve bu seferde tam tersi bir süreç başlar hoşlantılar küçük sohbetlere dönüşür olabildiğinceküçük ,küçük sohbetler yerini sadece selamlara bırakır ,sonra o küçük selamlarda zamanla yok olur gider ne dostluk kalır geriye ne arkadaşlık .SANA DEĞER VERDİĞİNİ SÖYLÜYORDUR YA.SANA VERDİĞİ DEĞER İŞTE O ZAMAN ANLAŞILIR...
elaf kayt"

D. gülüyordu. yüksek sesle mektubu okuyordu sürekli. "bayım sizin hoşunuza gitmedi sanırım!".
-lütfen D. elaf hanımın aşk hayatını ve aşkı algılayışını küçümseme.
-her koyun kendi bacağına aşık olur değil mi?
-hayır öyle değil, ve ben aşık öldüm!
-sizi nasıl da seviyorum biliyorsunuz değil mi bayım?
-nerden bu buldun mektubu?
-geçen günki macerayı hatırlıyor musunuz, genç bir kızın odasına girip odadaki tüm gizli şeyleri incelemek maksadıyla almıştık. bu mektubu kitaplıktaki -kitaplık dediğime bakmayın ecza dolabı kadar bir şey haha- günlük mü değil mi pek bilemedim onun arasında buldum. ama kime gönderileceğini bulamadım.
-elaf hanımdan inceleme maksadıyla aldıklarımıza baktım ve göndereceği kişiyi buldum, Lasen diye genç bir adam. Şinanaykalarda oturuyor, adresine kadar her şeyini buldum. yarın gidip bu mektubu Lasen Bey'e ulaştırıyoruz.
-neden bunu yapıyoruz?
-bilmem eğlenceli olacak.
-bunun için bir neden uydurabilir miyim?
-tabii!
-"düşünülen ama eyleme geçirilmeyenler operasyonu".
-bence "bir genç kızın hayalleriyle oynama operasyonu".

zen bulaşıklar bitirdiğini belirterek mutfaktan seslendi:
-bayım, başka emriniz var mı?
-ellerine sağlık zen. evine gidebilirsin dedim.

D. ile şinanaykalara gitmek için yola çıktık. yola ne için çıktık? gitmek için. "yola gitmek için çıktınız, yolun sağ tarafından koştunuz". lasen'i bulmamız an meselesiydi. etrafı duvarlarla örülü bir sitede oturuyordu. "sitelerin etrafını neden duvarlarla örüyorlar? duvarların içini neden binalarla dolduruyorlar? binaların içini neden insanlarla ve lasenlerle dolduruyorlar? elaf hanımlar neden sitelerde aşk mektupları yazıyor ve göndermiyor bayım?". ne bileyim D. koşarken düşünmek istemiyorum. "neden koşuyorsunuz?". yürümekten sıkıldım. şimdi'den bir adım öteye sallana sallana gitmek istemiyorum, şimdi'den bir adım öteye koşmak istiyorum. "bayım siz hep geleceğin peşinden koştunuz. geleceğin peşinden koşaradımbayım". bunları düşünmeyelim sevgili D. bunlarla kafamızı bozmayalım. şinanaykalara 1 km kaldı. "maceraya dakikalar kaldı bayım".
lasen'in evini güvenlik görevlisinden öğrendim. kimlik istedi güvenlik. "biz kimliği oturmuş insanlara güveniriz". sahte bir kimlik bıraktım. "izimizi belli etmemeliyiz". a blok 8. daire. işte geldik. posta kutusuna mektubu bıraktık mı görev tamamdır. "o halde mektubun lasen bey'in eline geçmesini beklemekten başka işimiz yok, çay içer misiniz benimle?". neden olmasın sayın hanfendi. buyrun çay bahçelerine gereken önemi göstermeye gidelim.

D. ile bir ağacın altına konulmuş masaya oturduk,
-bayım bu çay bahçelerini birkaç masa ve bir büfeden ibaret yapmıyorlar mı, bu minimalizm beni mutlu ediyor.
-kültürümüz minimalist yaşam tarzına uygun bir kültürdür D.
-şinanaykalar gibi çağdaş bir yerleşim merkezinde bir çay bahçesinin bulunmasını yama olarak görüyorum.
-yama değil de, harmanlama diyorlar ona. ithal değerleri yerleşik değerlerle harmanlıyorsun, ortaya sarışın üniversite mezunu ev hanımları çıkıyor.
-çay evlerinde mühim meselelerden konuşmak da harmanlamayla alakalı mıdır?
-meseleler. karşılıklı oturan, masaya dirseklerini dayayan, ayakları yere basan her küçük insan topluluğu bir masanın etrafında meselelerden bahseder. buna masa hipnotizması diyorlar. bir koltukta yan yana oturan insanların meselelerden bahsetmesi namümkün, koltuk rahatlama aracıdır.
-maceralar meselelerden hep sonra geliyor bayım.
-çağımızın vebası meselelerdir. biliyorsun D. maceralarımıza bile bir tanımlama getiriyoruz bazen, bir sebebe bağlamak zorunluluğu hissediyoruz. D. seni bile bir sebebe bağlıyorum.
-nedenselliğin D. hali! ve lasen bey şu anda mektubu okudu.

D.'nin özel yetenekleri sayesinde, lasen'in evinde olup bitenleri öğreniyordum. "açıklamak zorunda değilsiniz bayım, şöyle deseniz de olur 'iddialara göre lasen bey mektubu okudu'. böylelikle iddia sahibi kim, iddia nedir kimse soramaz".

lasen bey, elaf hanım'ı aradı, D. ile beraber dinliyorduk, D. not alıyordu konuşulanları:
-alo? elaf hanım? (D.'nin notu: demek ki önceden bir hukukları var, elaf'ın telefon numarası lasen'de olduğuna göre.) ben lasen. şu an elimde bir mektup var, bu mektup sizden gelmiş.
-ben size mektup filan göndermedim (D.'nin notu: elaf hanım büsbütün kızardı. elleri titriyor, bayıldı bayılacak).
-elaf hanım, ben yalnız ve kimseyle pek münasebeti olmayan biriyim. bana şaka yapacak arkadaşlarım da yok, bu mektubu siz göndermediyseniz kim gönderdi? bakınız mektup şöyle başlıyor "aşkk sandığımız...".
-ben... ben... ben o mektubu...
-evet? bunu siz mi yazdınız?
-evet ben yazdım! ama size yemin ederim mektubu ben göndermedim! çok zaman önce yazmıştım ve bir defterin arasında duruyordu, sizin elinize nasıl ulaştı hiçbir fikrim yok.
-peki siz göndermediniz diyelim! bu mektupta yazılanların benimle bir ilgisi olduğunu kabul ediyorsunuz öyleyse?
-şeyyy. (D.nin notu: evet elaf hanım kendinizi ele verdiniz!)
-bu mektubu bana yazdınız öyle değil mi?
-evet size yazdım. (D.'nin notu: şimdi ne olacak elaf hanım, işte düşüncelerinizi lasen bey öğrendi. duygularınızı biliyor artık). benimkisi... benimkisi bir beklenti taşımayan hoşlantıdan ibaret bir şeydi. özür dilerim bu mektup elinize nasıl ulaştı bilmiyorum, sizin de canınızı sıktım.
-peki. ben de sizin bu mektubu göndermediğinizi düşünüyorum. neyse unutalım bunları. böyle bir şey yaşanmadı kabul ediyorum. (D.'nin notu: lasen bey neden? elaf hanım sizi seviyor, şu macerayı mutlu sonla bitirelim, lütfen lasen bey!). görüşürüz elaf hanım.
-özür dilerim... gerçekten... size karşı mahcup oldum, şu an gerçekten utancımdan yerin dibine girdim. (D.'nin notu: ah şu atasözleri ve deyimler olmasa insanlar nasıl ifade edecekler kendilerini? yerin dibine girmişmiş!) özür dilerim tekrar.
-peki. kendinize iyi bakın. bay!
-bay!

lasen bey'le elaf hanım'ın konuşmaları istediğim gibi gitmemişti. elaf hanım'ın düştüğü durum beni biraz üzmüştü. "bayım eğlenceyi yufka yüreğinizle bölmeyiniz". lasen'in bir hanfendiyi bu şekilde üzmesi beni sinirlendirmişti. elaf hanım'ın mektubu da... "evet çok güldürüşlü bir mektuptu". elaf hanım'ın mektubu da... neyse! karargahıma, yani evime döndüm.

lasen bey hakkında D.'nin ve benim ortak görüşümüz:
denek dışarıdan gelen etkilere karşı donanımlı ve de hemen karşı atağa geçecek kadar olaylara hakim otoriter bir insan. 32 yaşında ve yalnız yaşıyor. hoşlantılara, beklenti içerisine girilmeyen bazal beklentilere karşı tepkisiz, sitesinde mutlu, çevresine hakim, sahip olduklarına sahip bir insan. bu denek canımızı sıktı. sahip oldukları ona sahip oluncaya dek ara sıra lasen bey'in rahatını bozacağız. bitireceğiz seni lasen bey!

su

2010-08-06T15:21:00.003+03:00

bir gün gelecek ve o gün çok fena olacak. kelimenin tam anlamıyla çırılçıplak.

elimde bir şey seçme şansım olsaydı, herhangi bir şey, ruhlara nüfuz etmeyi seçerdim. beynin kıvrımlarını seviyorum. beyünden kalbe, kalpten de sol kola bindiren o dolanımın ta kendisine aşığım. tanrı'nın verdiği 'bazı fikirler aklıma boca olunca, bazen çok terliyorum' hissine hayran kalıyorum.

ben her şeyi biliyorum. ben bazı şeyleri bilmiyorum. bildiğim şeyler sürpriz olsun, sevinçli olaylar hanesi biraz olsun dolsun diye, bazen bilmezden de geliyorum. mesela, bir gün, bir yazlık bahçede, karşılıklı bir bardak çay içme ihtimalim olan ve olmayan insanların hepsini biliyorum. ama susuyorum.

susmak ibrahim'den geliyor. ateşe atılacak bir ibrahim susuyorken, bir karınca haykırış anlamına gelebilecek bir damla suyu ateşe taşıyor. su-sa-mı-yor.

hal böyleyken, secdede gözlerimi kapatıp kapatmamam gerektiği konulu bir sohbeti şeyhime açıyorum. şeyhim nazar ediyor. mübarek ağzını açıyor ve şöyle diyor: 'büyümüş, anlamış, yorgun kimseler ehl-i kur'an'a göre gözlerini secdedeyken açsalar da olur. ne kadar büyümüş, ne kadar anlamış, ne kadar yorgun olduğunu bilince bunu da bileceksin.' şeyhim cüppesinin eteklerini toplayıp, ahşap evin, ahşap kapısından çıkıp gittiğinde, ahşap oymalı dolaplarla kaplı mutfaktan bir bardak su alıp içiyorum.

çağ yangınında tutuşmuş, nefes nefese el ele tutuşmaya çalışan postmodern spermleriz. şeyhimi andığım yerde sperm dememeliyim, bunu her akl-ı selim gibi biliyorum. ama burası puslu bir dünya. gerçeği görmek için gün aşırı temizlik gerekiyor. camlara yapışmak gerekiyor. zalimin biri her gün özenle temizlediğimiz eve pisliyor. o ev artık bizim olmuyor.

işte böyle, hala kalemin bizden bağımsız hareket ettiğini görebildiğimiz zamana şükürler olsun! henüz gülüşümüze dokunamadıkları zamanlar baş üstünde taşınmalı, birkaç selam çakılmalı. gözden uzak olan, gönülden de uzak olmalı. şeyhimin cüppesinin etekleri yerdeki pislikleri hala süpürüp atabilmeli. hamdolsun.

2010-08-05T03:31:00.001+03:00

Siz de benim gibi,
Günleri sevgiyle isteyerek değil de,
Takvimden yaprak koparır gibi gerçek
Bir sıkıntı ve nefretle yaşadıysanız
Ankara güneşi sizin de
Uyuşturmuşsa beyninizi, Ata'nın izinde
Gitmekten başka bir kavramı olmayan
Cumhuriyet çocuğu olarak, yayan
Pis pis gezdiyseniz Hergele Meydanı'nda
Bu sarı ve tozlu alan iğrendirmiyorsa sizi
Bir taşra çocuğu sıfatıyla özlemeyi bilmiyorsanız denizi,
Kaybettiniz (benim gibi).

kutsal kitap-sayfa 124-üçüncü şarkı-mısra (273-285)

2010-08-03T18:46:00.001+03:00

pazar günü

2010-08-01T16:39:00.003+03:00

sarı bir güneşle kavgalıyım. en büyük hıncım yazamadığım öykülere. biriktirip, kolektif yalnızlıklar ürettim.şekil vermeye çalıştım, oyun hamurları gibi oynadım onlarla. oyunu oynarken herkesten ayrı ayrı çekiniyordum, karanlıkta yoğurdum hamurunu, fazlaca siyah oldu bu yüzden.

isim veremediğim kaygılaraydı öfkem. öfkemi yitirmekten de kaygılandım. sonsuz bir hoşgörü bahçesine dönüşmeye yüz tutmuşken, insan olduğumu hatırladım. sana dokunanı yakacağım diyen kadınlar vardı. en çok ben seviyorum diyenlerle el ele tutuşmuşlardı, gittikçe yaklaşıyorlardı. kezzap.

benim arayışımı kısır döngüye çeviren gerçekliğe karşı isyanlardayım. isyanın kendi alevlerine kendi suyunu kendi elleriyle döktüğünü lisede bilmiştim. isyanı önemsemedim bu yüzden. arayış nedir, araf nedir, arada kalmak nedir, donuklaşmak, donmak nedir en çok ben bileyim istiyordum, başarılı da oldum. elimde avcumda bişeyler var sanıyordum. elimi ters çevirip yere döktüm.

bir sabah uyanmayacağım umuduyla gözlerimi kapatırken, burnumda kızarmış ekmek ve tereyağı kokularıyla uyandım. dünya kırmızıydı ve ilgimi topraktan betona cezbediyordu. odamda kül yığınları biriktirdim, mektup yanıkları. çok istedim, çok kaybettim. ben böyle değildim.yaşamamaya çalışırken oldum.

gözlerini mandalla tutturmak, kapanmasına izin vermemek istedim. sınırlara molotoflu saldırılar düzenledim. ne var ki sonunda gözleri yaşaran bendim. sen, siz ve dünyanın bütün insanları! ben iki şarkıya kendimi kurban edecek kadar gençtim, peki sizin elinize ne geçti?

kaçış

2010-07-30T20:30:00.002+03:00

-won’t you miss me?
-şişşt!

kendi eksenleri etrafında bir kez daha döndüler. bir kez daha saçından gelen kokuyu içine çekti. bu kokuyu hiç duymasaydım, ben topal bir adam olmayacaktım, diye düşündü. elinin arasındaki elini daha kuvvetle sıktı. küçük bir kız acıyı hissettiğinde ne yaparsa onu yaptı, gözlerini açtı, yüzüne baktı. küçük bir kızdı. beni sev diye ağlayan bir küçük kız. ona aslında ne kadar sevildiğini anlatmanın bir yolu olmalıydı. susmamalıydı. bu onu çok konuştururdu. çok konuşur ve yorulurdu. Küçük bir kız yorulursa ne olur bayım? o da mı susar? yok bunu istemezdi. tam olarak istediği???

-ne?

-?

-tam olarak istediğin ne?

-…

küçük kız valse yakışan neyse onu yaptı. beni sev’in valste karşılığı neyse işte onu. Kollarına boynuna doladı. vals biraz da geçmişe ağlamaktır.

-dün gece rüyamda seni gördüm.

-bir şeyler söyledim mi?

-hayır. birilerinden kaçıyoruz. yüksek bir binada inip çıkıyoruz sürekli. Kaçarken
elin yaralanıyor senin. küçük bir kesik. Kan sızıyor. gelip yaranı öpüyorum. rest and peace.

-bazen uydurduğun rüyalar gördüğünü düşünüyorum.

-nasıl körelttin hayal gücümü bilsen. işte bu yüzden rüyalar tam bir şölene düşünüyor.

müzik hızlanınca kızın kalp atışları da müziği yavaşlatacak kadar hızlandı.

-kalp krizi geçirmeyeceğinden emin olmak için ne yapmam gerekiyor?

-sen konuştuğun sürece sorun yok.

-‘huzur suskunluk içinde sevmek olabilirdi. ama bilinç ve insan var, konuşmak gerekiyor. sevmek cehenneme dönüşüyor’ bunu daha çok küçükken bir kitapta okumuştum.

-keşke okuduklarından değil de gördüklerinden etkilenseydin. Gözyaşları aynı tesiri uyandırmıyor sende.

-anlamıyorsun.

-anlat.

-sen anla ne olur.

-sonsuza kadar böyle süremez biliyorsun değil mi? yola çıkmışlardır şimdi. kararlarını da vermişlerdir. kan dökülecek bayım.

-bunu sahiden önemsiyor musun, yoksa heyecan katmaya mı çalışıyorsun?

-ben küçük bir kızım. heyecan olmazsa ne yaparım.

elbette kırmızı bir elbise vardı kızın üzerinde. ve elbette elinden kan sızıyordu diğerinin.

-şimdi tam olarak şunları düşünüyorsun. nereye kaçacağız? kaçtıktan sonra ne olacak? bizi bulacaklar mı? evlenince çocuk yapmalı mıyız? adı ne olmalı?

-leman olacak.

-erkek?

-onu sen seç. tabii ki feodal kalıntılarım var.

-fakat ben hep kadınlar üzerinde yoğunlaştım.

-bizim kadar zor durumdayken bir çocuğu olan her çift onun adını ne koyar?

-umut.

-umut.

İnsan olmak bizatihi sansasyoneldir, diline döktüğüm dilleri hatırlasana, demiş bir şair. zencileri seven şair, düşünmüş, düşünde kelime görmüş. bizim kelimelerden savaş uçakları yapmamız aynı an’a denk gelir. kulaklarımızı o sözcükleri duymaya açtığımız halde, onun yerine uğultulu tepelere kaçtık. bayım, sizin sesinizi diğer seslerden ayırt edemedik. benzeşmenizden öyle korktuk ki uçuklar doldu dudağımıza. uçuk bir kırmızı belki de yarayı iyileştirecek. lütfen sesinizi yükseltin. hikayenin mutlu yada mutsuz sonu bundan ibaret.

fena halde leman

2010-07-28T16:55:00.002+03:00

"dinle sevgilim, uzun bir seyahate çıkacağım, hareketimden evvel bazı şeyleri söylemek arzusundayım.

yokluğum fazla uzayabilir, zaman zaman, dediklerimi dinleyerek saptarsın ki: hayatta kimse kimseyi anlayamaz, kimse kimsenin yerini tutamaz; aşk dediğimiz, ya vahim bir yanlış anlaşılmadır, ya kötü bir hayal kurma tarzı: iki kişinin ikisi de, öbürünün yerine hayal kurmaya kalkıştığından, sukut-u hayaller eksik olmaz! sen dediğime kulak ver, kendimizden başkasını sevemiyoruz; sevdiğimiz, şahsiyetimizin dışlaştırılmış, bir başkasının üzerinde somutlaştırılmış hayali; o başkası da kendisini üçüncü bir şahıs üzerinde dışlaştırır, somutlaştırır: arada ahenk kurulamaz, nasıl kurulsun, sevdiğimizle sandığımız farklı!

Muvaffak bir çift, yalnızlığa tahammülü yüksek iki insan manasını taşır: çift demek, yanyana iki yalnızlık demek, beraber bile olamamış, kesişmesi bile zor! onun için böyle bir hayatı, içine girip kurbanı olmadan yaşayacaksın, yani uzaktan. uzaktaki, soyut, hemen hemen yok bir şahsı sevmekten güzelini tasavvur edemiyorum. yakında olmayan sevgili tahayyülde yaşatılır, hayalde yaşamak az evvel açıkladığım kaideye uygun olarak, onu kendine benzetmektir; yanında bulunmayacağından, buna ne itiraz edebilir, ne müdahale: sevdiğini hayalinde değiştirdikçe, kendine benzettikçe daha çok seversin, böylece denge korunmuş olur.

sevmek! sevmek esasında alıp başını gitmektir, sevgiliden uzaklaşan mutlak aşka yaklaşır, sevdiğini gönlünde kendi bildiğince yeniden yaratarak.."

günlerdir uğraşıp yazmaya kastığım yazı meğerse yıllar önce yazılmış. ben yazmış olsam muhtemelen daha kompleks, daha sıkıntılı, daha ruhsuz olacaktı. böylesi isabet. ben, işte bu yüzden, sevgili attila ilhan'ı pek sevmekteyim.

sevmek de yorulur

2010-07-27T01:38:00.004+03:00

Bir adam bir kadın var içimde iyice anladım
Bana bunu sessizce anlatıyorlardı
Bir yerde onların yönlerinden
alımlı bir zarf katlanmıştı uzaktaki
bulvarların geceye vurdukları
çağırmasız kır günlerini zararsız akrepleri
uzunlamasına yaşayıp yatay bir çocukla kalkan
bir sürü alışkanlıklar taşıyan
insanlığımızı gülüşü yalnızlar çarşısında
çağrılmış gümüş seslerini aynadaki yüzlerin
başkası sevsin diye en seçkin yerine
bir şal gezdirirdi
İnsanlığımıza bir şey getirirdi yalnızlarla

Bir sen varsın hep saçların ağzın
Bir merdiven hücresinde
uzak çağrışımlarla koşardın ya bensem
seni sonsuz gelişinle
saçından tanıyor gülüşünden kaçıyor
eğilip başını içlerimden geçtiğin zaman
uzağa bir yolcuya karşı çıkar gibi
Artık gecikmiş alışıldığım gidişinle
davranılmaz üstünde durulmaz
hiçbir tüfeğe gelmez bir kekliksem

Yüzün soygundan geçmiş öyle bir yerde
durmuş ki bakışın boynun bozgun
üstünden bir nehir geçer gibi
ya gecedir ondan ya bulanık sudan
bir hasta gibi ağrımaktasın

Gelişini aldım onu nasıl harcadım
Denizden bunalıp okyanusa
Selâm çakan vapurun
Sevindik adımına birden parka çekildik
Ve birden nasıl bayram bıyıklı
Bir yaylım herkesin yaydığı bir merhabayla
Eğip başını içlerimden gittiğin zaman
Uzağa bir yolcuya çıkar gibi

Selini üstüme çektin önce
camdan bir mektup dolabının
üstüste sayısız koridorunu yüzüme yakın
başını duvara değdirmiş bir benzetişle
josef ka benzeri bir bakışındı
ya da konuşmayı kesip aman sen
öyle bir gittin ki benimle

Piknik beni sana verdi önce
Gelişen güneş yalnızlıktan bir göze
Eski ellerin
Ve çağlarınla bir şeye uzanmış etin
Ve hançerinle zamana saf durmuş
Son gidişindir bu

Bunların hepsi beni çağırıyorlar sevinçlerimden
Biri denizdir uzun boylu gürültüsüyle
zaten hangisi kavak zürafası değil
biri bütün yan odaları bekler
kuşkulu geçer camlardan
ve bırakır yerini bir koridor bekçisine

Haydi sen bütün onlara git benimle
Son sigaramdın
Gidişin antinikotin
Birden bir şey mutlu eşit piyano çalıyor
Elleri iki çeşit durgun
Gerçi çıkmıyor gelenlerin karanlığa duranların
Suya inen sesleri

Tam şimdi denizinle
bir çakıl taşına yaklaşıyor
kuma çok yakın bütün kesitlerinle
bakıyor ve bunalıyorsun

Tam şimdi ipe koşan
beni elleriyle alkışlayan
ağrıyan bir gün geliyor

tatil güncesi

2010-07-19T18:08:00.004+03:00

sizlere güneyin incisi sayılabilecek bir yerden yazıyorum dostlarım. burası tahmin edeceğiniz gibi sıcak. insanlar turist ve uzun bacaklı. deniz pis.

yalnız geceler çok ilginç. hakikaten ilginç. günah yuvası. bardan kız düşürme gibi olayları görmüştüm ama kızı direk bara düşürmeye daha önce rastlamamıştım. anladınız sanırım.tuhaf da bir özelliği var, bi şekilde dahil oluyorsun gidince sağından solundan. ben şöyle cümleler kuran bir insanken,'discoya falan gitmektense ölmeyi tercih ederim. alternatif edebiyat dergisi editörüyüm lan ben, ne işim olur!" birden kendimi disco ışıklarının altında robot dansı yaparken buldum.

hayat çok sıcak canlarım. sizleri özledim. si yu.

kitap gibi konuşmak

2010-07-18T18:08:00.001+03:00

haftalık gündem

2010-07-17T21:35:00.002+03:00

yeraltından notlar'ı ikinci kez okudum. yeraltı adamlarıyla tanışıklığım olduğundan bu kez tedirgin olmak yerine tanıdık yüzleri görmek bana acayip zevk verdi. baylar hepimiz sikko bir şekilde ölüp gideceğiz, İNSAN ACİZDİR, MUHTAÇTIR FAZLA ARTİSTLİK YAPMAMALIDIR.

alice in chains naptın sen ya? dilinizin kemiği yokmuş hayvan herifler: OLAY!
sanırım türkü delisi oldum ajsfdafdasf pink floyd, camel, tool filan yalanmış dostlarım, türküler sevdamız, türküler her şeyimizmiş.Akşam olur karanlığa kalırsın/Derin derin sevdalara dalarsın/Oy gelin gelin, sevdalı gelin/öldürdün beni. hiç dalga geçmiyorum, zaten sivaslıyım olm türkülerle dalga geçilir mi? şu türkünün sözlerini üçüncü dinleyişten sonra idrak etsem de vazgeçilmezim oldu: AL PACİNO.
kemal uluer hakikaten ilginç bir adammış. son tablosunu bitirdikten sonra kafasına poşet geçirerek (burası ne kadar doğru bilemedim) hayatına son vermiş.

15 sayfalık bir şey yazdım. bu yazacağım şeyin taslağıydı! taslağı tamamladım. herhalde galiba sanırsam 1-2 ay içinde 150 sayfalık bir şey yazacağım. esas amacım bir anlatıyı sonuna kadar götürmek, bitirmek; bunu başarabilirsem ortaya iyi şeyler koyabileceğim asjfdafafas ama kararlıyım bu işi sonuna kadar götüreceğim! artık şundan eminim yazmak kadar eğlenceli bir uğraşı yok. ben bir kahraman öldürüp geleyim asakdfas
geçen gün bayıldım. rexx'in önüne boylu boyunca uzanıp "lan olm sanırım ölüyorum" diye inledim ajsfdafdas dördüncü biranın ardından aniden bana bir hal geldi, kusmaya başladım. sonra da bayıldım.
-olm iyi misin lan? hastaneye filan gidelim mi?
-sanırım mide kanaması geçiriyorum
-kalk kalk gidelim hemen
-tamam geçti lan
-siktir lan alay ediyor ibne
ama orda bir aydınlanma yaşadım ve birkaç gün kafam iyi gezdim. şu yaşta rexx'in önünde yerlere yatıp hiçbir derdim tasam olmadan kendimi bu kadar küçültmemeliydim, bir an soğudum kendimden yemin ederim. birkaç gün "yüksek ve güzel şeyler" düşündüm hep asjfdafasf hay anasını seveyim böyle düşüncelere dalınca da samanyolu tv'deki gaibten işten çeviren adamlar gibi oluyor.
kesin fıçının dibi bana denk geldi, bir insan aniden bu hale gelemez. ibneler!
sevgilerimle. alpay callahan erdem. taksim old city comeyd'de tek kişilik şovuma davetlimsiniz asfkafda güldüremiyorum ama olsun gelin takılırız. alpay bi git.

kendime gelemiyorum

2010-07-15T00:38:00.001+03:00

İBRAHİM

ibrâhîm
içimdeki putları devir
elindeki baltayla
kırılan putların yerine
yenilerini koyan kim

güneş buzdan evimi yıktı
koca buzlar düştü
putların boyunları kırıldı
ibrâhîm
güneşi evime sokan kim

asma bahçelerinde dolaşan güzelleri
buhtunnasır put yaptı
ben ki zamansız bahçeleri kucakladım
güzeller bende kaldı
ibrâhîm
gönlümü put sanıp da kıran kim

kankalar

2010-07-14T19:49:00.000+03:00

david gilmour ve roger waters abilerim hoping foundation'ın filistinli çocuklara yardım gecesinde live 8'den sonra ikinci kez bir araya gelmişler: ~~OH YES!~~

işte böyle akıllı olun. karı gibi birbirinize küsüyorsunuz olm, yakışıyor mu? diğerleri göçtü gitti siz de birbirinize sahip çıkın amcalar. keep talking diyorsunuz ya, coming back to pink floyd again filan yapın, olmadı remember a day ulan! shine on you crazyler sizi. çok seviyorum lan sizi, kendinize iyi bakın asfjasf the show must go on kankalar.

incisözlük'ün şarkısını buldum koşun!

2010-07-14T02:50:00.000+03:00

sen de yaz yaz yaz

2010-07-13T22:21:00.002+03:00

15 adım sonra döndü baktı. aa kimse de gelmemiş arkasından şaşırdı. yetişmesi gereken toplantılar, buluşmalar, partiler vardı, kaçırdı. aklını da aldı buralardan başka yerlere kaçırdı. one by one.

en çok istediği şey bir telefon kulübesinden numarayı çevirip, 'iyi olman gerekiyordu, ne oldu? diye bağırmaktı. onun yerine eve gidip dansetti. acid. lucy in the sky with diamonds. bakınız bugün haftanın en sevdiğim günü. saat 24'ten sonra tuesday's gone dinleyeceğim. haydi hep birlikte sıkılıyoruz. ergenlik sivilcelerimizi birlikte sıkıyoruz. güzel şeyler düşünüyoruz.dolaba su koyuyoruz. biz yaz mevsimini sevmiyoruz dostum, sevmiyoruz.

vol 7

2010-07-11T22:01:00.002+03:00

bizi insan içine çıkarmasınlar
fanusa koysunlar bizi
her gün ekmek-su versinler
pay-la-şım-cı-lık-sız-lık

yüz felci olmuş gibiyiz
yüzümüzü buruşturmaktan
hep karşımızdakini konuşturmaktan
pay-la-şım-cı-lız

bizi çalıştırmasınlar
ekmek için ele, su için göle gidelim
okutmasınlar da
pay-la-şı-yo-rum-suz-luk

bize bira versinler
biraver alsınlar evimize
dumandan kaleler yapalım
pay-la-şa-mı-yo-rum-cu-luk

gümüş tepsilerde yalnızlık sunsunlar
antisosyallik fışkırsın damarlarımızdan
kitaplar yağsın kafamıza
pay-la-şım-a-man-sen-de-ci-lik

bizden ümitlerini kessinler
umutsuzluk sigortası yapsınlar bize
çünkü ne bizi, ne de kendimi
pay-laş-mak-tan-sa-ö-lü-rüm-cü-lük

intihar eden ünlü yazar hikmet hakikat ile röportaj

2010-07-10T20:20:00.005+03:00

-insanın en büyük utancı nedir?

-görmek istediği kendiyle, gördüğü arasındaki farkın büyümesi sanırım.

-idealist biri misiniz?

-ilk gençliğimde öyleydim. zaman zaman nefret ederdim herkesten. nefret. aşırı duygularım vardı o zamanlar. dengeyi sağlayamazdım ve bu durum içten içe hoşuma giderdi. yaşadığımı böyle hissederdim.

fakat, ben erken büyüdüm. cinnetli anları erken terk ettim. anlamsızlığa verdiğim anlam bütün sevdiklerimin önüne geçmişti ve seveceklerimin. başka türlüsünü bilmiyordum. kendi anlamsız hayatıma onları dahil etmekten çekindiğim için değil, bu dünyayı sadece kendime has kılmak için.

hırslarımı da bu yüzden kaybettim. yastıklar. ve sıcak bir yorgan. öğle uykuları ve birtakım boş zamanlar. bana öylesine çekici geliyordu ki, kağıt kalemi elime aldığım zaman sanki biri bunu bana silah zoruyla yaptırıyor sanırdınız. hiçbirşeyimi hiçkimseyle paylaşmak istemiyordum. ellerimi, beynimi, kalbimi. herşeye sahip olacaklar, ele geçirecekler gibi hiisediyordum.

-kimler?

-onlar. benim ve birkaç kişilik küçük grubumun dışındaki herkes. her yerdelerdi. bir tek ben görüyordum onları sanırım. gruptakilere anlattım bu durumu. benim kadar heyecanlanmadılar. ben de ayrıldım o gruptan (gülüyor)

-bu grup gerçek miydi hikmet bey?

-ne fark eder. gerçek sözcüğünü araya sokmanın anlamı var mı? gerçek kadar insanı inciten bir kelime yoktur.

bir sabah yürüyüş yapmak için evden çıkmıştım. yolun kenarında bir çöp birikintisi vardı. çürük sebzeler, eski giysiler, boklu bebek bezleri... bir de kedi. ölü bir kedi. kan içinde. araba ezmiş, bağırsakları parçalanmış. kedinin kırılmış ayağının dibinde bir demet kırmızı gül ve yanında bir nişan yüzüğü...

gerçek, o zamandan beri bu görüntüden ibarettir benim için. gözümün görmek istemediği, üstünü örtmek istediğimdir gerçek. gerçek maddedir.

metafizikle aram bu kaçış sebebiyle iyi sanırım. düşler gerçek değildir. sarhoşluk da. orgazm hiç gerçek değildir mesela.

-uyuşturucu kullanır mıydınız?
ben ona 'perde' demeyi tercih ediyorum. gerçekle gerçek olmayan arasına çekilen, kiminde şeffaf, kiminde kalın bir perde.

-karınızı sever miydiniz?

-şarkım yarıda kaldı/aklım da karıda kaldı. (gülüyor)

karımı severdim. ama onu öperken gözlerimi kapatmadım hiç. karım lavanta kokusu sürerdi. sevmezdim bu kokuyu. tam 14 yıl lavanta kokladım. ama ben karanfil severim. karıma bunu hiç söylemedim. keşke söyleyebilecek cesaretim olsaydı...

-aşık olduğunuz, daha doğrusu karınızı aldattığınız o kadın. nasıl biriydi?

-karanfildi. sahilde yürüyordum bir gün. denizin kenarına oturmuş ağlıyordu. hiç ses çıkarmadan, yüzünün hatlarında hiçbir değişiklik olmaksızın, ifadesiz, öyle bir ölüye ağlar gibi ağlıyordu. döndü bir an, bana baktı, gözlerimin içine. ben o kadının gözlerinde gerçek olmayan her şeyi gördüm. acıyı, hüznü, umutsuzluğu ve aşkı. evet, aşkı. o adamdan nefret ettim. öldürmek istedim onu. biliyordum, yanına gidip konuşacaktım, elini tutacaktım. bana sarılıp ağlayacak, olanları anlatacaktı. ben gözlerine bakıp üzülme diyecektim. orada, o an, ona aşık olacaktım. kalbim yeniden 20 yaşındaki gibi hızla atacaktı. kalkıp bir yerlere gidecektik, bir şeyler içecektik. o çok içecekti. bir otele gidecektik. sevişecektik. o'nun adını sayıklayacaktı, ağlayacaktı. ona sarılıp sadece üzülme diyebilecektim. kendine gelince bana kendinden bahsedecekti. geleceğe dair umutlarından, başka bir dünyanın mümkün olduğundan, bazen alıp başını gitmek istediğinden. o anlattıkça ben daha çok sevecektim. alıp içime katmak isteyecektim. sonra karım arayacaktı: 'dün gece nerdeydin, telefonun neden kapalıydı?' diyecekti. iş seyahati karıcığım diyecektim. o evli olduğumu öğrenince önce sinirlenecek, sonra gülecekti. kimbilir, orta yaşlı yakışıklı adamın evliliğini tehlikeye atarak onunla birlikte olması belki de hoşuna gidecekti. sonra sık sık görüşecektik. en yakın arkadaşı olduğumu söyleyip, sevdiği adamı nasıl da çok sevdiğini anlatacaktı bana. ben sabırla dinleyerek, onu öpmek için fırsat kollayacaktım. ben aşıktım, o da genç.

bazen gözleri bir noktaya takılır, dakikalarca bakışlarını çekmezdi. öyle bir manzaraydı ki bu,bu,bu kadının içinde ölen biri vardı. bambaşkaydı. bir gün beni bir bara götürdü. çok gürültülü müzikler çalan bir bara. zorla dans ettirdi. takım elbisem ve ben. inanır mısınız? kalk çin'e gidelim, dağa çıkalım, yada hippi olalım dese bir saniye düşünmeden yola çıkardım. yaşıtlarından farklıydı, mutsuzdu. onu seviyordum.

-sonra?

-sonra mı?

bir gün buluşacağımız yere yanında bir gençle geldi. el ele. bana öyle detaylı anlatmıştı ki, görür görmez çocuğun o olduğunu anladım. fakat beni öldüren el ele gelişleri değil, aşık olduğum kadının aşık olduğum bakışlarının yerini, dünyanın geriye kalan insanlarının hepsinin bakışlarına benzer bakışların almasıydı. gülüyordu. oyuncağını geri almış bir çocuğun zaferine güldüğü gibi. onları öylece bıraktım ve eve döndüm.

- o gün mü?

-hayır, üç gün sonra. onu ilk gördüğüm yerde. tuhaf, bu kez denize ifadesizce bakarak ağlayan bendim. tetiği çekerken elim titremedi. o kız benim hayata son tutunma çabamdı. meğerse o da gerçekmiş.

- kusura bakmayın, sizi severek, beğenerek okurdum ama tam bir denyoymuşsunuz hikmet bey.

-hikmet kaçar!

şu an işimden istifa ediyorum

2010-07-10T17:54:00.002+03:00

ediyorum, ediyorum ve ettim.

planlarımı hayata geçirmek için gereken parayı kazanacağımı düşündüğüm işimden istifa ettim birkaç dakika önce.

bugün haftalığımı aldım ve sinirimden ne yapacağımı şaşırdım. sevgili patronum çıkarıp 90 lira haftalık verince deliye döndüm. 6 gün çalışıp 90 lira almak nedir arkadaşım? ben zaten yattığım yerden 200 lira alıyorum, sen bana 1 ay çalışmam karşılığında 360 lira veriyorsun. günlük 360/30=12 lira. eğer patron kafasıyla düşünürsek günlük 90/6=15 lira. asjdfasfdasfjafdasf. lan? asgari ücret ne kadar 625 lira. yani neyse lan ben bir şey demiyorum, dilenciye verilmez o para. sabah 8 buçuktan akşam 7'ye kadar öğle tatili olmadan, sigorta olmadan, çay olmadan (en çok buna gerildim asfjsafas) çalışacaksın ve bu paraya çalışmana "normal" gözle bakabilecek patron! azıcık insan olacaksın arkadaşım, emek hırsızlığı yapmayacaksın. çalmayacaksın! öldürmeyeceksin!

90 lirada gitti zaten anneme borçlarımı ödedim, tey allam ya.

parayı cebime koyarken ağlayacaktım nerdeyse asjfdafasfasfa üff utandım 90 lirayı görünce. vay babayın!

demek ki neymiş? akrabadan patron olmazmış. demek ki neymiş? akraban da olsa seni enayi koymaktan utanmıyormuş. demek ki neymiş? eşşeğin sikiymiş.

dünyanın 90 lira haftalıkla çalışan bütün emekçilerine gelsin asfdafsafjsaf:

iç anadolu cephesinde değişen birşey yok

2010-07-09T22:03:00.002+03:00

-arkadaşlar, ankara.
benim için yaz zırtlan demektir dostlarım. haluk levent, şebnem ferah çalan kafeler ve zırtlan cenneti anlamına gelir. ankara zırtlanı türünün nadide örneklerindendir. özgüveni sıfı olmasına rağmen küstahtır. yirim, şeklinde şiveli laf atarlar. hepsi hemşehrimdir.

-yüksek lisans.
aklı 4. sınıfa geçince başına gelen her mezuniyet gönüllüsü gibi geleceğe dair planlar yapmaya şimdi başladım. işe ingilizce ile başlayayım, bari bunu halledeyim düşüncesiyle kendimi birçok ingilizce kursunun kapısında buldum. toefl'dan 36475897657 puan almam gerekiyor. kursa kabul edilip edilmeyeceğimi belirlemek için seviye tespit sınavına aldılar. seviyesiz çıktım. seviyem yetmediğinden beni kursa kabul etmediler. ağlamışım. onca yabancı müzik dinle, altyazısız film izle, mükafatı bu muydu tanrım! annem babam da benimleydi. fırsat ellerine geçmişti bir kere. bunca yıl seni bunun için mi okuttuktan tutun da zekasıza kadar, beni kırarcasına konuştular. bir de aksanından bulgar mı, roman mı olduğunu anlayamadığım ingilizce hocası writing sınavımla ilgili ipe sapa gelmez laflar etti. neymiş efendim, akademik bir kompozisyon yazarken asla şöyle bir cümle kurulmazmış:'ama böyle de olmaz ki canım' (but, it can't be like this honey, you know) ne kadar ben blog yazarıyım yea, rahata alıştım desem de dinletemedim, bu iş istanbul'a kaldı.

-ÇEVRE ÇOK ÖNEMLİDİR! greenpeace'de işe başlıyorum canlarım. ilk maaşımla hepinize güzel bi yazı yazıcam. aha aha aha. inanılmaz birşey ama skype'dan yaptığımız online mülakatta yemyeşil giyinip, saçıma ağaçtan kopardığım yaprakları takarak, sürekli çevre ee şöyle önemlidir, ee böyle süperdir, dediğim halde işe kabul edildim. napıyım lan, paraya ihtiyacım var :(

- babam evin koridoruna ve tuvalete otomatik ışık yaptırmış. ilk gördüğümde gülmekten sandalyeden düştüm (incisözlük) bu cimriliğe daha fazla tahammül edemiyorum. karşıma ilk çıkan zengin ve kel adamla evleneceğim. canıma doydum artık.

-son olarak, san diego'ya kucak dolusu selamlar, sevgiler, öpücükler. kop da gel.

ankara günleri böyle canlar.

bu iyi oldu

2010-07-04T18:07:00.005+03:00

sıkılmışların partisi

2010-07-04T04:05:00.002+03:00

ünlü gazeteci-yazar-araştırmacı-fotoğrafçı rauf elimoğlu, popüler kişiliklerden bienallerin vazgeçilmezi ressam eser seçkin, son romanıyla milyonlara ulaşan ahmet baki yusufçuk ve bendeniz ali saylı yine bir partide bir araya gelmiştik. bu olağan-cansıkıcı partide birkaç iyi adamı görmek beni nispeten neşelendirmişti.

garson kızlar, dj (acayip giyimli kıpır kıpır bir adam) ve yemekler, masaların üzerindeki süsler, davetlileri kapıda karşılayan parti sahibi ve dahi sandalyeler gibi birçok detay. içkimi alıp bir köşede rauf beyle sohbete koyuldum. rauf bey ülkenin gidişatından bahsederken benim aklım dün akşam üzeri sıraselviler'de gördüğüm kadındaydı. onun da bu partide olduğunu hayal ediyordum, şu anda içkisini almış eser beyle sohbet ediyordu (neden benle etmiyorsa). bu kadın dünden beridir aklımdan çıkmıyordu dostlarım.

ev sahibi ünlü bir adamın eşi olan sedef hanım (sedef hanımın mesleği: ünlü bir adamın eşi olmak) davetlilere, yani bize her zamanki alışıldık konuşmalardan birini yapıyordu (geberesice bet sesli kadın): "bu akşam bizi şereflendirdiğiniz için.... dostlarım çok müteşekkirim... keyfinize bakınız". tam konuşmasını bitirdiği anda o kadın kapıdan içeri girdi ve şöyle dedi: "merhaba ben sıraselviler'de telaşlı bir şekilde yürüyen, bana yönelen bakışları umursamadan yoluma devam eden anlık aşkınızım. bazılarınızın zihninde fantezilerde yer ettim, bazılarınızla romantik bir akşam yemeği yedim, bazılarınızı da çok ilginç ve çekici buldum! evet, siz bayım -beni işaret ediyordu- beni gördüğünüz anda yüzünüzde oluşan o saçma gülümseme gerçekten çok hoşuma gitti, eğer acelem var bir yer yetişmem gerek rolüne kendimi kaptırmasaydım dün sizinle tanışmak isterdim fakat daha delice bir işe kalkıştım ve sizi takip edip bu partiye kadar peşinizden geldim. adım sıla selviler".

affallamıştım. soğuk terler döküyordum, bir yandan da davetlilere rezil olduğumu düşünüyordum. rauf beyin sırıtışı hiç hoşuma gitmemişti, eminim ki yarınki köşeyazısında bu olaya da değinmeden geçmeyecekti. sıla hanfendiye dik dik bakıyordum, kadının suratına bir tane patlatmak istiyordum o anda. neyse, bendeniz söz alarak: "dostlarım, sıraselviler'de bir kadının aceleci tavırlarından etkilenmemek elde değil. hele ki bu kadının adı sıla selviler ise -salonda gülüşmeler oldu- ama sizden şu gerçeği saklamamalıyım, ben hareket eden her şeyi dikkatle takip ederim. çünkü bizler tembel, uyuşuk insanlarız; hareketli, neşeli, dışadönük her insan bizi etkiler, ben de etkilendim itiraf ediyorum. durağanlık can sıkıcıdır, bu yüzden mona lisa benim canımı sıkıyor dostlarım. sıla hanım ise yürüyen bir mosa lisa'ydı dün, şu anda ise realizme ve fantezilere kurban verilmiş, sanatsal değeri hızla irtifa kaybetmiş, alaycı bir kadındır o kadar! sıla selviler, hareketlenmeleriyle ve yarattığı gizemiyle ilgi uyandıran görsel bir şov sundu dün bana, bugün ise o mükemmelliğin yerini gerçeklik ve imkansızın imkanlı hale gelmesi aldı ve sıla hanım artık izlenmeye değer bir arzu nesnesi değildir" dedim. soluğum kesilmişti, bu kadar lafı uzatmam gerekmezdi, çok konuşan gebeş parti adamları gibi olmuştum- ben bu partinin ve birçok eğlencenin sıkılan adamıydım, öfleyen, sürekli kravatını düzelten, içkisini tazeleten, sohbetlerde alaycı tavır takınan, az konuşan, konuştuğunda da laf sokan budalanın tekiydim. özür dilerim bu partiler bana göre değil, esasında bana göre olan tek şey sıkıldığımı belirtebileceğim özgür bir dünyadır.

sıla şaşkındı -artık ona sıla diyorum- onun tavırlarını bir anda kendime yönelik bir saldırı olarak ele almam onu şaşırtmıştı. sıla "pardon gitmem gerekiyor" dedi. üff yine aynı şeyi yapıyordu. bu yaptığının farkında değil miydi? gitmek istediğini haykırarak ağırlığını koyması, yine ilgi nesnesine dönüşmesi canımı sıkıyordu. "geçen gün paris'te bir sergide..." bu adamın da... neyse! sıla'nın peşisıra partiden ayrıldım. bu kadın çok hızlı yürüyor. nefesim kesilmişti. sonunda ona yetiştim:

-pardon siz de mi partiden sıkıldınız?

-ha-ha! duruma en uygun komik ve reddedilemez sevimlilik bu mu oluyor?

-sanırım fırlattığınız taşlar hem kafamı hem de kalbimi kıracak!

-kalbiniz?

-aman allah'ım bir tane daha!

-benimle gelin!

aradan yıllar geçti ve ben hala sıla'nın peşindeyim. o nereye ben oraya. nereye? peki.

deliler için senfoni

2010-07-04T03:26:00.001+03:00

evimiz çıplak bir bakire

içine girdiğinizde sıcacıktır,

eşikte bekletiriz sizi

içeri buyrun ederiz, geliniz!

evimizde yatak ve yemek vardır

size tüm içtenliğimizi göstermek isteriz

geliniz, sizler için iyi giyindik bugün.

sokağın başında hurda bir araba vardır

direksiyonunda çocukluğumuzu gazladığımız (ah)

meyve veren birkaç ağaç vardır,

kayarak düştü erhan,

geliniz, sokağımızdan geçiniz.

-nasılsınız efendim?

-iyiyiz hamdolsun sizi sormalı?

-paspasa ayağınızı silmediniz, neden?

-anlayamadım, pardon?

-zile neden uzun uzun bastınız?

-ne diyorsunuz canım siz de?

-havalar da pek ısındı canım!

-ne dediniz?

eskiden yaşlıları pek severdim

paraları vardı ölmeyi bekliyorlardı

ikincisi küfür etmiyorlardı

üçüncüsü birbirlerini duymuyorlardı

yaşlıları seviyordum sebep

tarih biliyorlardı.

onları yemek yerken seyretmek büyük zevkti,

ikinci dünya savaşında boş kalan midelerini dolduruyorlardı sanki.

yaşlılar artık bir şey bilmiyor

boş bakıyorlar bunak hepsi

evimiz yaşlanmaya karşıdır

realist oda kapılarımız vardır

buzlu camdan kapılar

kartonpiyerden tavanı vardır

iyi ki de vardır

ya yerlerdeki parkeler olmasaydı?

ya buzdolabı olmasaydı annemi sever miydim?

kulaktan dolma sıralıyorum

marmara sanayi bölgesidir

sivas dağlık bir yerdir

ığdır ığdır ığdır, evet öyledir.

ülkemizin batısı gelişmiştir,

doğusu dağlık olduğu için

-aman- çok esmer olduğu için

-neyse- çok uzak olduğu için

kısaca doğuda kaldığı için

-üff- sevmiyorum doğuyu.

kadınlarımız güzeldir

içleri temizdir, geniştir

iki oda bir salondur

erkeklerimiz alelemum kısadır

aptaldır hımbıldır

ama iyidir

kadınlarımız/erkeklerimiz hayal kırıklığıdır

üzgündürler mutsuz olamadıkları için.

yanlış bilinir insanlarımız çok mutludur.

yurttaşlarımızın hepsi zengindir,

o kendi zenginlikleridir.

yurttaşlarımız sakin yaratılışlı, sağduyulu, iyi niyetli, akıllı, en birinci, en iyi, en ileri, aman tanrım, en zekidirler

öyle olmadığını iddia edenler:

-kendini zeki sananlar

-gerçekten zeki olanlar

-entelektüeller

-gazete okuyanlar

-zayıf ve çirkin suratlı olanlar

kadınlarımız ilgi çekici, şefkatli, sevecen, olgun, eğitimli, kültürlü, seksi, şehvetli

anaç, sadakatli, namuslu, ağırbaşlı ve de şişmandırlar

erkeklerimiz, aman!

evimiz her gün nitelikli yurttaşlarla dolup taşar

gönül yazar

beşer şaşar

vatan şaşmaz!

evimiz modernizmin beşiğidir

mutfağımız postmoderndir, hain!

şu yazarları okuruz. şu filmleri izleriz. şu şeyleri biliriz: babamı tanımam.

biraz da kendimden bahsedeyim

yaşantım bin metrekare günlerim üç saattir

kendimi geçindirecek kadar geçimli biriyim

üniversite okuyorum ve askere gideceğim

sabahları erken kalkarım ava çıkarım

evlenmeyi yarına kadar düşünmüyorum

bence ülkemizin içinde bulunduğu şu kötü günlerde,

yaşlanmamak en iyisi, süt içiyorum devamlı.

hayatımdan memnunum -bunu belirtme ihtiyacı duyuyorum-

eğitim farz, pardon.

evimiz tilkinin gözleridir

halktan gelir hakka gider, öyle iyidir.

yaşlılar bilgelerimizdir, çok susarlar

susmak evimizdeki en sağlam kolondur

depreme dayanıklı olmamazı her gün süt içmeye ve dizi film izlemeye borçluyuz.

evimizde aptallara yatacak yer yoktur

o yüzden sokakta kalıyoruz.

ne bilelim hayat bir sınavdır ve biz para kazanmayı öğrenemedik.

-yaşasın kölelerin birbirinden habersizliği.

-yaşasın! yahu yaşasın iletişimsizlik!

neden? ne neden? nasıl neden?

niçin? kimin için? eyvah, ben

sen, bizler, kemkümcüler, hemhemciler

iyimserler, medyumlar, katatonikler

budalalar, dehalar, ironikler, adamlar

her yerdeler.

onlar her yerdeler

ne? hani nerdeler?

yerdeler, gökteler

allah mı be bunlar?

evdeler, işteler

iyi bari it kopuk değiller

aşktalar, meşkteler

canlarım ya ne kadar sevimliler

evimiz küçüktür

kulaklarımız vardır

büyük kelimeler yutarlar

evimiz küçüktür

bir ayağımız hep dışarda kalır.

oha asalsdfkjakfkajfhgajas.

başka?

2010-07-04T02:34:00.001+03:00

-miyoptik. üfff.

-ne kötü bir kelime oyunu. ticari bir başarı elde etmesi namümkün.

-bilmem. 0-2 saat 5 ytl. ispark. 34174. hmm. bak ne diyor "siz tiyatrocular gerçeklikten nefret ediyorsunuz". şu adam dedi.

-uygunsuz bir yerde bunu söylemesi ne garip. daha neler söyler kimbilir? bak şu kadının yaşı otuzu aşmış olmasına rağmen mizah dergisi okuyor. saçma.

-tamam da neden yani?

-bilmem.

-bu saatlere kalan insanları istatisklere dökmek istiyorum. beni durdurma, sadece eklemek istediklerini söyle.

-hepsi okumuş yazmış çocuklar.

-yılda okudukları kitap sayısı 10-15. düzenli olarak sinemaya gidiyorlar. konserlere gidiyorlar. birçoğu televizyon izlemiyor. hmm.

-hepsinin iyi bir müzik arşivi var.

-bu insanlara bulaşılmaz. sakin görünüşlüler. birbirlerini süzüyorlar sürekli. bak şu kadına dikkat et, deminden beri mizah dergili kadının konuşmasını dinliyor. kendince çıkarımlar yapıyor. aynen benim şu anda yapıyor olduğum gibi. eleştiriyor, beğenmiyor. dalga geçiyor.

-çünkü alaycılık tek silahları. bu üçüncü sigara, ilk ikisini anladım da bu neden?

-ilki ihtiyaç, ikincisi keyif, üçüncüsü hiç. ımmm şey. bilmem.

-ruh haline uygun durumlarda sigara içerler.

-doğru. birer tane daha içelim mi?

-paralarının son kuruşuna kadar içerler.

-bilmem. öyle mi yaparlar? içmeyecek misin?

-bilmem. alayım bir tane daha. başka?

-mina diye bir kız vardı. akif diye bir sevgilisi vardı. ayrılmışlar. neden bilmiyorum. mina, midesinin bulandığını söyledi. kız arkadaşım onu lavobaya götürdü. mina'nın bir avuç dolusu ilaç içtiğini söyledi. hastaneye gittik. midesini yıkattırdık. akif'i aradık. akif ilgilenmedi. akif çok aklı başında bir çocuktu. ilgilenmedi. mina intihar edince, benim de midem bulandı.

-başka?

-hasan'ın kız kardeşi emine vardı. çocuktuk o zamanlar. emine kuytuda bana ve birkaç arkadaşıma kukusunu açıp gösterirdi. bir şey anlamazdık. sonra emine ağlardı. bana garip gelirdi.

-başka?

-bizim eski evin arkasında iki adam görmüştüm. adamın biri ayakta duruyor, diğeri çömelmiş. çocuktum pek bir şey anlamadım. bilmem.

-başka?

-ersin vardı. bir gün eski sevgilimle parkta otururken, romantikti o zamanlar parkta oturmak, ersin yanımıza geldi. park karanlıktı, tamam romantik değildi, benden sigara istedi. sigara verdim. para istedi. vermedim. sonra beni tanıdı, karanlıkta yüzümü görememiş, utandı. gitti. ersin'i evlerinin önündeki ağaca asmışlar. kimin yaptığı bulunamamış. annesi sabah kalktığında oğlunu ağaçta asılı görmüş. kadın delirmiş. öyle.

-cinsellik, intihar girişimi, homoseksüellik, cinayet yazsana bunları. başka?

-bilmem. bunlar bana sıkıcı geliyor. sen anlat başka?

-erol vardı. erol kaza yaptı. öldü erol. öyle yani.

-kiraz bal diye bir kız vardı. neyse.

-fairuz diye bir kız vardı. feyruz derdik ona. şıh hamit ile kaçtı. gece bunları basmışlar, sevişiyorlarmış. fairuz'u dövüyorlardı. fairuz'u iyi dövdüler. ben seyrettim. bir sigaraadam bana da tekme salladı "siktir git lan burdan" dedi. koştum. eve geldim şirinler başlamıştı.

-başka?

-şu kadının çantası açık. bir kitap görünüyor. ben burdan adını göremiyorum.

-kürk mantolu madonna. çantada taşınacak bir kitap mı bu şimdi?

-çarpılacak haberi yok. düşünsene kadın bu kitabı bitirdikten sonra gözyaşlarını tutamıyor. ve şöyle diyor "o kadar güzel bir kitap ki gözyaşlarımı tutamadım, ağlamaktan göz pınarlarım kurudu".

-çok klişe.

-bilmem. saçlarını sola doğru tarasana.

-böyle iyi.

-kendine güvenin gelir. sola yatır.

-olur.

-"siz tiyatrocular gerçeklikten nefret ediyorsunuz, ben bunu eleştirdiğimde de bana karşı cephe alıyorsunuz" diyor adam.

-biz insanlar gerçeklikten nefret ediyoruz. ımmm.

-diyor adam.

capslerle anadolu

2010-06-30T23:52:00.000+03:00

gürültüye tahammül edemeyrum. yorucu bir dönem sonunda, bağırışlara çağrışlara gelemiyorum. mümkünse 1 hafta kadar uyuyacağım. ondan sonra vücut yeni hücreler yapmaya başlar herhalde, bir yenilenme olur. amen.

ne zamandır sevgili zırtlan okurlarını haberdar etmek istediğim olağanüstü bir ressam var, huzurlarınızda hieronymus bosch.

yine zırtlan okurlarına tavsiyem var, metallica'nın load albümünü sömürüne kadar dinleyin. bach, chopin, rachmaninoff dinlemekten vakit ayıramazsınız biliyorum. hmmm.

dostlarım inci sözlük. ben şu başlığın hepsini şopar gibi okudum haha: yarın kız arkadaşımla son konuşmamı yapcam

son olarak bugünki resimli anlatımımıza, birayla noktayı koyuyoruz. bira'yı kadınlar bulmuş aslında heh he, üretiminden kadınlar sorumluymuş. ne gerek var böyle bir bilgiye değil mi? içiniz sorgulamayınız bence de.

arkadaşlar haziran sonu!

2010-06-30T20:39:00.003+03:00

bu gece saat 22.00 sularında, kadıköy iskelesi'nde çocukluğumuzu yakıyoruz. durumu olan okurları törenimize bekleriz.

thrash'miş!

2010-06-29T03:22:00.007+03:00

madem herkes yazmış konserle ilgili yorumlarını, o halde ben de bi yerinden tutayım.

öğlen 5'te uyanıp da saat 7de ancak slayer'a yetişmem benim tipik bir grunge dinleyicisi olduğumu kanıtlar nitelikte olduğundan yorumlarımı çok da ciddiye almayacağınzı umuyorum.

ilk olarak son anda bi çakallık yapıp konseri vip'den izlediğimi eklemeden edemicem dostlarım. slayer'ı falan geçiyorum ilgi alanım değil ama, metallica'nın diğer setlistlerinde yer almayan 'en bilindik' şarkılarını türkiye'de seçmesi, bizim en ağırından bir üçüncü dünya ülkesi olduğumuzu en iyi şekilde kanıtlıyordu sanıyorum. yani şaşırıyorum ben 21 yaşındayken bu kadar içim geçti, her halttan hemen sıkılıyorum, hemencene herkesten nefret ediyorum ama adamlar bu işi aşkla şevle yürütüyor belli. neticede saygı duymamak mümkün değil. o yüzden lars sana güveniyorum ve en yakın zamanda tekrar görüşeceğimize inanıyorum. sözlerimi jaymes'in sorusunu cevaplayarak bitiriyorum:

-do you feel what i feel?
-yes, we do!

merve'nin aklına bişi gelmiş [videolu]

2010-06-27T21:37:00.000+03:00

hadi gel uzatma!

ımmm şeyyy ımmm şeyyy neyse hava cok sicak oldu gidip dus alayim bari. iyi olur ya. lan bunu neden yapıyorsunuz? saçmalığın adını neden "deney yapıyom ben yeaa" koyuyorsunuz?

-Tamam ilgi bekliyordum ama iki günde bu kadar ilgi biraz fazla oldu :) Hakkımda ortaya atılan iddiaları okumaktan şu saate kadar bir şeyler yazamadım, o derece. Yazılanları okurken bazen gülüyorum, bazen üzülüyorum, bazen kızıyorum. Ama hala pişman değilim. İyi ki yaptım diyorum. İyi ki yaptım da bir şeylerin farkına vardı insanlar. Fake olduğumu düşünmelerini bile umursamıyorum. Kararlı bir şekilde arayışımı sürdürüyorum. Bakalım şu meret bana aradığımı buldurabilecek mi.
merve i.

devrimci merve'yi yürekten selamlıyorum.

:D

2010-06-25T21:04:00.000+03:00

İLGİLİ HABER:

ŞEHİTLERİN ANISI İÇİN DURDURUN BU REZALETİ

MURAT ALAN'IN HABERİ...

Birbiri ardına gelen saldırı ve şehit haberleri Türkiye'yi derinden sarsarken Sabancı Holdingin Akbank'ı, Siyonist İsrail firmalarının gençliğimizi zehirleyen konserine verdikleri desteği devam ettireceklerini duyurdu. Cuma günü İsrailli şirket Purple Concerts'ın Türkiye'ye getireceği Rammstein isimli ahlaksız grubun konserine sponsor olan Sabancı Holdinge bağlı Akbank, tüm tepkilere rağmen sponsorluktan vazgeçilmeyeceği ve abartılacak bir durum olmadığı açıklamasında bulundu.

GERİ ADIM YOK SİYONİST FİRMAYA DESTEĞE DEVAM
Homoseksüellik ve sadizm dahil her türlü sapıklığı özendirdiği için Avrupa'nın birçok ülkesinde ‘toplum düşmanı' ilan edilen Alman grubu Rammstein'ı Türkiye'ye getirip gençlerimizi zehirlemeye çalışan İsrailli organizatör şirkete sponsorluk desteği sağlayan Akbank, kararından geri adım atmıyor.

Sanat bahane edilerek her türlü rezilliğin sergilendiği konsere destek olan Akbank, milli ve manevi değerlere gösterdiği saygı ile milletin takdirini kazanan merhum Sakıp Sabancı'nın hatırası ile çelişmekle suçlanıyor.
Konu ile ilgili gazetemizi arayan Akbank Kurumsal İletişim Bölüm Başkanı Murat Göllü, Rammstein'ın gayet normal bir grup olduğunu iddia ederken, İsrailli firmaya sponsor olmaktan vazgeçmeyeceklerini söyledi. Muhabirimizin, “İsrail ve taşeronları Türkiye üzerindeki alçak planlarını gizleme gereği dahi duymadan uyguladığı şu günlerde Siyonist İsrail firmasına destek olup Avrupa'nın en ahlaksız grubunu Türkiye'ye getirmeniz doğru mu?” şeklindeki sorusuna, “Biz sanatı destekliyoruz, hangi firma kime ait bunu takip edemeyiz. Binlerce sponsorluğumuz var” cevabını Göllü, firmanın kime ait olduğunu bilmediklerini belirtti. “İslami duyarlılığı olan organizatör firmalara da sponsor olur musunuz veya kazara Hamas'a destek olsanız durum ortaya çıkınca sponsorluğu iptal eder misiniz?” şeklindeki soruyu cevap vermek istemeyen Göllü, durumun bu kadar abartılmaması gerektiğini söyledi.

İÇKİ VE YAŞ SINIRLAMASI YOK
Beşiktaş İnönü Stadı'nda cuma günü başlayıp pazar gecesine kadar devam edecek festival organizasyonu, Gazze'ye yardım götürürken şehid edilen insanımıza nispet edercesine Purple Concerts isimli İsrail firmasına verildi. Festivalin güvenliğini ise daha önce haberlerimiz ile Mossad ajanlarından kurulduğunu ortaya çıkardığımız ICTS isimli firmanın sağlayacağı biliniyor. Purple Concerts isimli firmanın iki ortağı bulunuyor. Ortaklardan Marcel Avram İsrail doğumlu ve İsviçre'de yaşarken, diğer ortak Hagai Strohweiss ise İsrail'de yaşayan eski bir İsrail Özel Kuvvetler askeri olması dikkat çekiyor. Festivalin ayrı bir skandalı ise yaş sınırı ve alkol yasağının olmaması. İstanbul Valiliği'nin bu duruma müdahale etmesi bekleniyor.

Akbank, alkolün serbest olduğu ve türlü rezilliklerin yaşanması beklenen konsere desteğini sürdüreceğini açıkladı. Gazetemizi arayan Akbank Kurumsal İletişim Bölüm Başkanı Murat Göllü, internette türlü ahlaksız video klipleri bulunan Rammstein'ın gayet normal bir grup olduğunu iddia ederken, İsrailli firmaya sponsor olmaktan vazgeçmeyeceklerini söyledi.

AVRUPA'DA BİRÇOK ÜLKEYE GİRİŞLERİ DAHİ YASAK
Rammstein'ın şiddet, mazoşizm, homoseksüellik ve diğer sapıklıkları özendirmesi sebebi ile birçok Avrupa ülkesinde yasaklandığı biliniyor. Grubun ülkelerinde konser vermesine en son yasak getiren ülke ise Beyaz Rusya. Beyaz Rusya Sosyal Ahlak Konseyi, Devlet Başkanı Alexander Lukaschenko'nun da desteğiyle grubun Minsk konseri öncesi Rammstein'ı halk düşmanı ilan etti. Rammstein şarkılarının toplum ahlakını çökerttiğini belirten devlet başkanı Lukaschenko, sergilenen iğrençliğin eğlence veya müzikle izah edilebilir bir şey olmadığını kaydediyor.

özlemek

2010-06-25T20:03:00.001+03:00

“ Hiç başımızdan eksik olmayan gökyüzüne, günün karanlık saatlerine, ara sıra kopsa da fırtınalara, bir gün boğulacağımız denizlere, neler olacağını bilmesek de geleceğe, kötülüklerle dolu olsa bile tarihe, tarihin akışını düze çıkarmaya çalışan tüm güzel yüzlü çocuklara, Don Kişot’lara, ateş hırsızlarına, Ernesto Che Guevara’ya, yollara, yolculuklara, sevgililere, sevişmelere, sadece düşleyebildiğimiz olamamazlıklara, üşürken ısınmalara, her şeyden sıcak annelere, babalara ve tadını bütün bunlardan alan şarkılara kendi sıcaklığımızı gönderiyoruz. Kötü şeyler gördük: Savaşlar, katliamlar, ölen öldürülen çocuklar gördük. Kendi dilini kendi kültürünü, kendisini kaybeden insanlar ve topluluklar gördük. Yanan kentler, köyler, ormanlar, hayvanlar gördük. Yoksul insanlar, ağlayan anneler, babalar, her gün bile bile sokaklarda ölüme koşan tinerci çocuklar gördük, biz de öldük. Ama her şeye rağmen bu dünyada şarkılar söyleyebildik. Teşekkürler Dünya

modern ölüm

2010-06-25T02:24:00.007+03:00

-yalnızlığa tahammül edemiyorum,de.

-...

-söyle! aslında zavallının tekiyim, rol yapıyorum, tüm hayatım kendime acımakla geçiyor, de.

-...

-söyle, yoksa yemin ederim öldürürüm seni.

kadın adamı bağladığı ipleri kontrol etti, iyice sıkıladı. kendi sandalyesine oturmadan önce odanın tüm ışıklarını kapattı. müzik çaların yanına gitti.

-ne dinlemek istiyorsun?

-...

-cevap ver, yoksa bir tane daha kaybedeceksin.

-goran bregovic-death

adamın dişleri bir bir sökülerek kadının mızıkasının deliklerine takılmıştı. işte tam da bu yüzden adamın ağzı kan doluydu ve söylediklerini anlamak imkansızdı. fakat, kadın daha o konuşmadan ne söyleyeceğini bildiğinden adamın istediği şarkı anında odada yankılandı.

-neden bunu seçtin?

-ölüm şarkısı. amacın bu değil mi zaten?

-amacım kısas-a kısas. ölüme ölümle karşılık veriyorum.

-seni ben öldürmedim, egon öldürdü.

kadının elindeki silah ateş aldı. kurşun bu kez adamın sağ dizini parçalamıştı.

-canın yanıyor mu?

-...

kadın bir kahkaha attı:

-işte başından beri ayrıldığımız nokta. canının yandığını söyleyene kadar canını yakacağım.

-neden?

-neden mi?

-bütün bunlar neden?

-çünkü gerçek olamayacak kadar güzelsin. yaşayamayacak kadar güzelsin, desem? beni affedebilecek misin?

-peki sen ben öldükten sonra kendini affedebilecek misin?

-sen ölürsen özgürlüğüme kavuşurum, ben ölürsem farketmez. ikimiz de ölürsek bu kurtuluş olur. bunu daha çok küçükken bir filmde görmüştüm.

-filmlerle yaşadın. bir an için olsun ayaklarının yere bastığını göstermedin bana. o böyle yapmazdı.

-o'nu seviyor musun?

-o'na seviniyorum.

kadın adamın yanına gitti. onun önünde diz çöktü, ellerini ellerinin arasına aldı. gözyaşlarını adamın dizine akıttı. adam sadece onun anlayabileceği bir dilde konuştu:

-ağlama, ağlarsan ölürüm.

-senden son bir şey isteyebilir miyim, yapar mısın bunu benim için?

-tamam yapacağım.

-bir kez 'seni seviyorum' der misin?

-seni seviyorum.

-yalan söylüyorsun.

tabancadan son üç kurşun düştü. biri adamın kalbine, diğeri kadının ağzına, üçüncüsü de hepimizin modern kalıntılarına.

VerSus

2010-06-24T00:30:00.001+03:00

ya özür dilerim ama dayanamadım :D

pop z'art #10 paintkiller

2010-06-23T19:45:00.000+03:00

nasıl kıskandım lan sizi! hayvanovskiler!

2010-06-20T21:33:00.000+03:00

benden söylemesi

2010-06-20T01:42:00.004+03:00

çok güzel filmler canlarım.

bob ross

2010-06-17T21:13:00.000+03:00

callahan vs ketenci bey [bir trajik tartışmanın acı sonuçları]

2010-06-14T01:48:00.000+03:00

ketenci bey: kapak olsun olm.
callahan: olm gelme üstüme :(((((
ketenci bey: müslümanlar forever!
callahan: olm öyle galiba lan :)))))
ketenci bey: he şöyle saygı duy.
callahan: saygı duyuyorum dostum. olm bir freud yetmedi lan :)))
ketenci bey: ali kuşçu hoplatır :)
callahan: marx bile kurtaramadı
ketenci bey: ibn rüşd koydu olm.
callahan: olm ateistler kazanır ama bak.
ketenci bey: git kendini üzdürmeden :)
callahan: ama olm bi şekilde kazanmam gerekiyor. hristiyanlar koyar ama.
ketenci bey: bak o olur :)
callahan: yahudiler de koyar gibi gelmişti lan.
ketenci bey: caps aldım bittin olm sen.
callahan: eyvallah.

çeviri

2010-06-14T00:02:00.005+03:00

suddenly something has
happened to me
as i was having my cup of tea

bana aniden bir haller geldi dostlarım
çayımı yudumlarken

suddenly i was feeling depressed
i was utterly and totally stressed

birden dehşete düştüm
dünya tamamen başıma yıkılmıştı

do you know you made me cry
do you know you made me die

beni ağlattın, beni öldürdün, biliyor musun
lanet gelsin sana

and the thing that gets to me
is you'll never really see
and the thing that freaks me out
is i'll always be in doubt

senin gözlerin kör olmuş,
bir bok görmüyorsun
söyle!
hep böyle mi kalıcam ben?

it is a lovely thing that we have
it is a lovely thing that we
it is a lovely thing, the animal
the animal instinct

ay pek hoş
ay pek hoş asdfdfads

içime hayvan girmiş
hayvan girmiş

so take my hands and come with me
we will change reality
so take my hands and we will pray
they won't take you away

elimi tut da gerçeğin anasını satalım
biraz da dua edelim
seni benden almasınlar

they will never make me cry, no
they will never make me die

böylece bir daha asla beni ağlatamayacaklar

(sonlarda yine iclal aydın oldum, zamanla düzelecek söz)

çingenetor'un dönüşü

2010-06-13T23:38:00.002+03:00

sahalara geri döndüm dostlarım. bunun ne anlama geldiğini dikkatli okurlar anlayacaktır. (letheeeee)

farkındaysanız son zamanlarda ben değiştim. hem de ne değişme! iclal aydın olmama ramak kalmıştı ki, dün bir arkadaş kafamı soğuk su dolu leğene sokarak, 'kendine gel,benim canımı sıkma,duyarlılığına başlatma' dedi. tabi ben bir süre nefessiz kalınca aydınlandım ve kendime çeki düzen verdim.

üstümdeki ölü toprağı silkip, öfeledim. kalktım, aynaya baktım. günlerdir aynaya bakınca sadece gözlerim doluyordu, bu ne tipsizlik yarabbi diye feryat ediyordum. bu kez ise, böyle bir güzelliği bizimle paylaştığı için tanrıya şükrettim. aynadaki yansımamdan adeta bir prenses bana göz kırpıyordu. feri sönmüş gözlerime can gelmişti, saçlarım rapunzel'i kıskandırıyordu, gözlerim doğuştan sürmeliydi. utanmasam kendime aşık olacaktım.

kalktım,kendime kek yaptım. kimseye de bir lokma yedirmedim. tıpkı bir öküz gibi hepsini yedim. caddelere çıktım sonra, insanlara geri döndüm. sürekli espri yapıyor, kendi esprilerime en çok yine ben gülüyordum. güzel şeyler olmaya başladı sonra. ne biçimde mutluydum.

işte sınav dönemi çıktığım insanlığıma geri dönüyordum. peki geri dönen bir çingenetor ne yapar?

a)komik video paylaşır.
b)küfürlü yazı yazar.
c)fıkra anlatır.
d)hiçbiri

hepsini de yapıcam canlarım, wait for me.

göreneklerimiz #2

2010-06-12T13:39:00.000+03:00

2010-06-10T00:30:00.001+03:00

çayımı içerken

2010-06-09T20:30:00.003+03:00

buna da gezinirken rastladım;

o'nun hikayesi #2#

2010-06-07T23:37:00.004+03:00

'sanma ki günlerim güzel geçiyor
varamadığım evlerin var'

amanın da moda sahillerinde bekliyormuş. hüznünü sevsinler o'nun. kendine de gülebilmeyi öğrendi bugün.

araya birtakım zamanlar, birtakım amanlar girdiğinden o'nun hikayesi beklemede kaldı. şey diyorum, okul olur, ev olur, festival olur, şiir olur, ay olur, gün olur, ya olur olur.

'insanın duyguları mahremdir, duygu patlamalarını başkalarıyla paylaşması ise orospuluktur' diyen birini gördüyseniz o'dur. çarşaf gibi denize benziyor ruh hali, yaprak kımıldamıyora benziyor. ruh hali dedim değil mi? pardon. ruh hali tam aksine güçlü fırtınalara benziyor, fakat O'nu dışardan görseniz ermiş sanırsınız. O, dünyanın en iyi oyuncusudur. kendi kendine oynadığı binlerce piyesten bahsediyorum. hani şu kılıktan kılığa girdiği, hiçbirinin üstüne tam oturmadığı, kendi yalanına kendi beynini ikna edemediğinden hep huzursuz oynadığı oyunlar. siz hiç dünyanın her bir yerinde dünyanın her bir insanıyla olabileceğiniz her hali deneyip, sonucunda kendi lugatınızı 'ne fark eder ki' ile doldurdunuz mu? oturduğunuz koltukta karar kıldınız mı? sadece sarhoşken namaza yaklaştınız mı?

o gözünü kara edemeyenlerdendir. hayır değil,katiyyen cesaretsizliğinden değil, başka türlüsünü bilmediğinden. gönlü uçup gitmek isterken semavi ülkelere, ayağı takılandır yerdeki gölgelere. kafiyeyi sevmeyendir, diğer adı bilinç akışı. insanları çok sevip de kaçan, kaçtıkça kendini masalarda bulandır.

o canakıntısınakapılıpduvarıkapıkapıyıduvargörengillerden'dir. siz hiç günleri tereyağından kıl çeker gibi değil de, takvim yapraklarını hırsla kopartırcasına yaşadınız mı? hep deneyip, yine deneyip, daha iyi yenilmek yerine, yenilgiyi en baştan kabullendiniz mi? siz o'nun kara kaplı defterinden haberdar mısınız?

açtı bir gün defterini,bir bir döktü ortaya.yalnızım,dedi. dedi ki yalnızsın. çıkar yol göremiyorum, dünyanın buğusu kapladı önümü arkamı, gidiyorum, geliyorum, sokağın karanfil kokuyor, düşümde karanfil görüyorum, düş peşindesin düş peşime, peşin sıra yoksulluğu, yoksunluğu, bitmez tükenmez yolculuğu yaşamayayım, dedi. kapıduvar oldu. parolayı hatırlayamıyor şimdilerde.

umut dediler. unut dedi. en büyük kavgam kendimle, ben olmama izin verin, söz veriyorum rahatsızlık vermem, dedi. söz veriyorum rahatsızlık vermem dedi boyuna. mütemadiyen anlıyorum, biraz uzak durunuz dedi, içine kadar girdiniz. siz nefessiz kalmak nedir bilir misiniz?

gidiyorum, bari var olduğum zamanları vurgulayabileyim, bana böyle bakmayın, dedi. gidişini ancak kapıdaki ayak izlerinden ayırt edebildiniz.

beyin yanıkları :(

2010-06-07T02:56:00.000+03:00

aslında uyuyacaksın, koyunlar bir iki/ hmmsf hmmsf
iyi niyetle iyi şeyler yapılamıyor/ sayfa bilmem kaç tehlikeli oyunlar
4 haziran 2010 beynimin yanması, bahsettiğim kokunun kaynağı
tüm ezberlediklerim aktarmalı aklıma geliyor, bütünlemeler!
bana güneşi gösterin, yağmur olur cevap kağıdına yağarım,
aslında dersi bıraktığımdaki kararlılığı hayatımın hiçbir alanında sergileyemedim/ üzgünüm

tokat tokat üstüne geliyor, yanağımı çevirmekten usandım
biliyorum pH, biliyorum yüzey etkin madde, biliyorum liyofilizasyon
her şey birbirine, ben kendime karıştım/ beyazıt gibi durmayın
şunu bitireyim yatacağım -yatacak yerin yok senin-
başladığım mezarı bitireceğim, mezar başında f
logaritmik bir lirikselliğe aşırı epik tamlamalar eklerken,
tam da bu saatlerde beynime ilave bir kalp yanması
bütünüyle yanacaksın evrensel bir sızıyla
sübhanallah kardeş ibretlik bir karşılaşım,
cihan seni sevmiyorum, piç kurusu/ sen aşk oduna yanamazsın cihan
so on i wait my whole lifetime for you/ foryou!

nerde kalmıştık zen? beni arkamdan vurmayacaktın, peki ordan devam edelim
beni arkadaşlarımızdan vurdun/ cihana duyurdun ibneliğini
helal sana dürüstlük abidesi, hilkat garibesi, ahlak bekçisi
ananın amında açan güllerle beraber, merhaba ben sinirli bir insanım
o kadar şiirliyim ki sinir yazıyorum/ şuurumu kediye kökledim
beni bir güneş, bir de zen çarptın; ince hesapların insanı. ah.

bu kez yürüdüğüm yolları çaldılar/ ibneler gecekonduların üzerinden otoban geçirdiler
lan ne olacak isa? söyle, kuzularım de isa, tanrısının kuzusu seni!
geçen oturuyoruz bizi gördüler arkalarını döndüler/ basenleri çıkmış lan!
ondan sonracığıma ihaneti gördük işte, saygılar.
bir üzüldüm sormayın bakışlarım otobüs oldu, hatıralardan yolcu aldım indirdim!
sanırsın ki metaforik bir atmosferde anneme tecavüz edildi,
beynim yandı, çay içiyorduk en güzel bezginliğimizle
artık bana sağcılar da aşık oluyor dedirtemezsiniz bu saatten sonra!

başa dönelim. aslında uyuyacaksın şöyle sabah olacak, mal gibi kalacaksın
bir günden sonra artı bir gün, gelecekten bir gün düş, belirsizlikten de he.
şimdi dön otur dersin başına, kaldığın yerden allah-u ezber.

mp3 bulamadım, bununla idare edin bari

2010-06-06T19:08:00.003+03:00

vol 6

2010-06-05T17:26:00.003+03:00

insan.
ins.
an.
anma arkadaş
taş olsa yerinde çatlardı taş

sıkılmak
tıkılmak
yıkılmak
sevmediğin zamanlarda öğrendin susmayı
forever heart attacks

sıcak,hava çok sıcak
seni teorik olarak aşağılıyorlar
sen pratik olarak görmezden geliyorsun
yine,yeniden
çe-liş-ki-ne-ki

post
modern
postmodern
ağlamayan gözden
hissetmeyen kalpten

vazgeçtim
vaz
geç
nasılsa görebilenler
göremeyenlere bildirecek

ne demek gitmeselermiş?

2010-06-01T02:25:00.002+03:00

sabahtan beri okumaktan, şuraya buraya bakmaktan, sosyal ağlarda zeka kapasitesi analizi yapmaktan filan nevrim döndü ve onca bilgi kirliliği içinde, kayda değer bir analiz de yapmak pek mümkün olmayacak ama, girizleyelim:

şöyle bir cümleyi çok duydum, açıkçası ilk başta bu cümleye aldandım bile, güya objektivizm adına. cümle şu "yahu onlar da gitmeselermiş, israil bu konuda restini koymuştu zaten". bu düşünce pragmatism açısından pek doğru. evet doğru çünkü sen oraya gidersen -daha önceki eylemlerinde olduğu gibi- israil seni vuracaktır, ya da başka yaptırım uygulayacaktır. nitekim saldırdılar. uluslarası deniz hukuku filan hiç kafa karıştırmadan, israil'in de yaptığı zottirik açıklamaları -vay efendim gemiye inen askerlere sopalarla saldırdılar, oysa askerlerimiz onlarla konuşmaya gitmişti, zaten efendim biz gemilerin bilmem ne limanına yanaşmalarına söyledik-bir kenara bırakırsak, elimizde somut şey olarak insanların ölmesi kalıyor. ölüme kılıf uydurmak, onun üzerine politikalar üretmek, bir halkı tümden lanetlemek filan pek gireşeceğim işler değil.

bir başka yaklaşım da şu: "İHH hamas propagandası yapıyor, israil'i tahrik ediyor, suç sadece israil'de değil". buna benim yaklaşımım öyle lafı dolandırmadan -hamas'ı da zerre sevmem-, İHH'nın yaptığı yardım adı altında filistinlilerin sorunlarını gündeme getirmektir, bu provokatif de olabilir. bunu şurdan anlıyoruz zaten, gemiler yola çıkmadan türkiye ile israil'in restleşmesinden. ben yardımın içeriğini -ilaç, yiyecek falan filan- pek önemsemedim. önemli olan ve artık dünya'nın gözüne sokulması gereken israil'in bu gibi yardımların yapılmasına koyduğu engeli, bu gibi şeylerden yola çıkarak da dünyaya filistinlilerin mağduriyetini gösterebilmekti. İHH [şunu da araya sokmak niyetindeyim: burdan devam.] bu konuda başarılı oldu mu? oldu (bu da dünyaya yansıması). peki ölen insanlar?

şöyle zottirik reaksiyonlar da gördüm:

hitler'in yahudiler üzerine sözü. bazen anlık ivmelenmedir, olur öyle diyorum, esasında öyle düşünmeyecek kadar sığ insanlar olmadıklarını tahayyül ediyorum (iyi niyetimi sürekli koruyorum), fakat olmuyor arkadaşım. şu gerzekliği her yerde sergilemeyin, duruşunuzu belirleyin, ordaki oksimoronluğu anlayın artık. tepkinde haklısın ama bunda haksızsın ibne.
beyaz türklerin de şöyle bir kaygısı var, bu bilinçaltı okumasıdır yanılıyor da olabilirim, "yahu bu en çok erdoğan'a ve akp'ye yarayacak :(". bi siktirol git lan.
"ya bizim insanımız balık hafızalıdır unutur yarın" genel yönelim bu yönde. tam kafe siyaseti işte bu. unutulur diyorsan, toplum mühendisiyim ben bu işlerden çok iyi anlarım diyorsan haklısın abi. sen hep haklısın lan.
"bu bir savaş sebebidir". evet, şu anda türkiye'nin savaş açması için yeter sebep var. iran'da arkadan türkiye'den bir kıvılcım bekliyor zaten. de sonra abi? sonra ne olacak? savaşa engel olayım derken savaşacak mısın? tabii dişe diş, göze göz.
açık seçik antisemitizm propagandası yapılıyor. bakıyorum herif hadisler, ayetlerle filan konuşuyor. lan? necip fazıl'dan alıntılarla geliyor adam. yahu iki dakika duruş sergileyin diyorum başka bir şey demiyorum. yine iyi niyetimi koruyarak "anlık ivmelenmeler, kimse yahudi düşmanı filan değil". türkiye'deki museviler duyarlılıklarından mı korkularından mı bilmiyorum şöyle açıklama yapmışlar: 'Gemiye müdahele: “kamuoyunun üzüntüsünü paylaşıyoruz”'.

boykot çağrısı yapılıyor işte ürünler listeleniyor, bunları bunları kullanmayın filan. denyonun biri çıkıyor "facebook'un sahibi de yahudi keh keh keh" diyor. işte böyle olağanüstü durumlarda ne kadar duygusallaşırsak ortaya o kadar aptal manzara çıkıyor ortaya.

neyse, kafa o kadar dağılıyor ki verdiğin tepkiler de dağınık, duygusuz, çaresizce oluyor. ısrarla israil'e küfür etmiyorum. ısrarla galeyana gelip "beyler savaşa" diye saçmalamıyorum. abi liseyi bitireli uzun zaman oldu, ne diyeyim bilemiyorum.

bu blogda politika konuşmak yasaktır,ama?

2010-05-31T21:03:00.002+03:00

sizin lanetlenmiş bir millet olduğunuza inanmalı mıyız? inanmalı mıyız buna gerçekten? başka türlü işin içinden çıkamayacağım, inanıyorum sanırım.

hala kendinde bir başka insanı öldürebilme hakkını gören insanların, hala kendinde başka devletten insanları öldürebilme hakkını gören devletlerin dünyasında yaşadığımız için bu blogda politika konuşmak yasaktır. hala obamaların, erdoğanların, birtakım israillerin dünyasında yaşadığımız için bunları konuşmak oldukça yasaktır.

fakat bu durum politik değildir. insani olanı konuşmaktan geri durmak insan olmamayı da beraberinde getirir, hala birşeylere inancım var. bu ne türden bir cesaret? ben bu zekasızlığa, bu zekasızlığın arkasından yapılan resmi ve gayriresmi açıklamalara, facebook'ta hitler'i geri çağıranlara hayret ediyorum.

üzgünüm,sadece bunları yazarak rahatlayabiliyorum.

2010-05-31T00:32:00.000+03:00

	Ella Fitzgerald - Have Yourself a Merry Little Christmas .mp3

	Found at bee mp3 search engine

4

2010-05-30T04:02:00.002+03:00

sabahtan beri burnuma yanık kokusu geliyor. evdeki herkese sordum siz de yanık kokusu alıyor musunuz diye hiç oralı olmadılar. ne kesif koku arkadaşım. yahu o kokuyu siz de almıyor musunuz? bakınız tüpgaz kokuyor diyorum.
beynim yandı. fi tarihinde okuduğum bir yazıyı ararken, tabii ki bulamazken -ece ayhan'ın hilmi yavuz'un 12 sorusuna cevap verdiği yazı-, 31 kuşağını buldum. beyler sağa fazla yüklenmeseydiniz.
tam bu saatlerde dinlenecek şarkı: ~~TIKLA~~.
yanık kokusu hala gitmiyor. ermenistan'ın örövizyona sürekli kim kardaşiyanvari hatun göndermesi ne hoş.
düşündüm de kemal kılıçdaroğlu sana oy vermeyeceğim. gece saat 4 bu arada!!!!!!!!?
koku daha da kesifleşti. deliye döndüm, deliye döndürdün beni.
birazdan kahveyle beraber ~~kedilerden örülmüş bir semtte~~ balkon sefası yapacağım. artı sigara. oh.
tekrar düşündüm kemal kılıçdaroğlu sana oy vermeyeceğim.
para yok. yarın olmasa da olur asjdfadfas.
gece dört. turn the page.

yoksa seni rahatsız mı ettim?

2010-05-28T22:11:00.004+03:00

'seni şu dünya gözlerimle ne de seyrek görüyorum adıyla anılır bir beygir vardır ki tam tamına üç aydır inmiyorum sırtından.evet' beni seven seni de sevdi elbet. birtakım karanfiller vardır, oldukça gerçektirler. karanfili tutan el, tutamayandan gerçek. korkarım bitişe daha erken gidecek. belki de ömrümüz bitişi tahmin etmekle geçecek,geçsin. nasılsa koptuğu yerle inceldiği yer aynıdır dalın. hepsi bob dylan. hepsi biraz ben, biraz sen, biraz diğerleri. şu kalem var ya şu kalem, ben yoksam hiçbir şey. 'senin bıraktığın yerden allahu ekber' evler, sokaklar, caddeler. kemikleştirdiğim hüzün ve içinde kaybolan yüzün. 'ben sana düzenli olarak telefon ediyorum' sen düzensiz olarak meşgule alıyorsun. meşgul bir zamandayken, müşküle düşüyorum, başka yüzler beliriyor gözümün önünde. 'bilesin, göğsümde hangi yöne açmış tek gülsün' yani ya bu eller tutulur, ya ben unutulurum. same old fears, canım. iki dağdan birinin tepesindeki özgüven çığ olup düşüyor, diğeri dikiyor bayrağı tepeye. 'birinin ikimizin arasına karbon kağıdı koymadığından emin misin? değilsen temize çekicem kendimi' yazdırdıklarıma cevabın olsun ibrahim. 'maalesef seni çok özlüyorum ben'

bir ki deneme

2010-05-28T01:20:00.000+03:00

zar tutuyorsun ey hayat bu kaçıncı sevgili
yanlış ata oynamışım gözlerim öyle dedi.

pır pır diye ses çıkardı yürürken yüreğimden
denizleri sulardım tozmasın diye deniz
sporu çok severdim çiçeğe yem vermeyi
kuşlara binerdim ve kaçardım basından
bak buraya yazıyorum diye milyar kelimeyi
ziyan eden de bendim hem de hiç sıkılmadan.

güzeldim de galiba bunu nasıl söylesem:
eline sağlık Tanrım leyla çok güzel olmuş
Tanrım eline sağlık dünya da çok güzel olmuş
keşke biraz ölmesem.

vol 5

2010-05-26T01:31:00.003+03:00

annem sinsi gibi kpss'ye başvurmuş
belki de sistemin kölesi olmuş
memurluk tek çıkar yolmuş
artık yaşasam ne,ölsem ne

babam der makbuz,ben derim dekont
gözünü seveyim modernizmin
hayallerimin erkeği ingiltere'de kont
yer misin, yemez misin?

geldi final ayları, gevşer gönül yayları
ben yalnızca yalnız kalmak istedim
yıkılsın amfiler, yere batsın ders notları
ömrümde böyle çile görmedim

doğum günü hediyesi

2010-05-25T00:46:00.000+03:00

hobo ümraniye'de

efendi: bu allah'ın cezası mahallede karnımızı doyuracak bir yer bulamayacağız galiba.
hobo:hemen umutsuzluğa kapılmayın efendim. bakın şurda bir tabela görüyorum:sabo ev yemekleri. türlü sever misiniz?
efendi: başka şansım var mı ki?

(dükkandan içeri girerler. hobo türlü,efendi ise pazı sarma ister)

hobo:türlü de türlüymüş ha! pardon ha-ha.
efendi:sus hobo! bütün bunlar senin yüzünden. ama aptallık bende, senin gibi bir adamın peşine taklıp buralara geliyorum.
hobo:fena mı oldu efendim? biliyorsunuz ki varoş bİr antivaroluş mücadelesidir asfjdas mustafa kemal mahallesi ise devrimci-köylü dayanışması sonucu kurtarılmış bir antivaroluş yeridir.

varoşlarda antikahramanlar yaşar asdjfas varoşlar caddelerinde halılar yıkanan ve çatılarında güvercin beslenen yerler olarak resmedilir, varoş rönesansından sonra evlerin dış cepheleri boyanmıştır ya da amerikan siding ile kaplanmıştır. bunun anlamı şudur, varoşların dış görünüme verdikleri önem, üst-orta sınıfın dış görünüme verdiği önemle yarışır. biliniz ki moda varoştan başlar, varoş insanı moda konusunda taviz vermez. pembe erkek kıyafetleri ilk olarak mustafa kemal mahallesi 3001. caddede yaygınlaşmıştır, giderek yayılarak entelijansta kabul görmüştür.

efendi: asdfdas de ne? her gün yeni numaran çıkıyor hobo.
hobo:a smile from a veil?
efendi: kalk artık.

(ev yemeklerinden çıkar ve caddede yürümeye devam ederler)

hobo: ikizler
efendi:pardon?
hobo:bugün benim doğum günüm efendim. muhtemelen sabaha karşı doğmuşum, üstten üçüncü, alttan ikinciyim.
efendi: bilirsin, seni pek sevmem. ama doğum günlerini severim. kutlamalar falan iyi şeyler bunlar. haydi han bar türkü evi'ne! hobarey!
hobo:efendim?
efendi: gençliğimde ben de türkücüydüm.

(türkü evi'ne girip sabaha kadar halay çekerler. yorgunluktan bitkin düşmüşlerdir fakat türküler susmaz, halaylar sürer)

hobo: size nasıl teşekkür etsem azdır efendim, uzun zamandır bu kadar eğlenmemiştim.
efendi: ben de hobo, ben de. sen tuhaf bir adamsın. ama bu mahalle daha bir tuhaf. artık gitsek iyi olur. lanet olası otobüs durağı nerde?
hobo: efendim koşun 20K.

like a hobo from a broken home/nothing’s gonna stop me

2010-05-24T22:57:00.000+03:00

hayat çok tuhaf, vapurlar filan!

2010-05-22T02:16:00.004+03:00

sevgili dergimiz ahkam'ın daha önceden tanışmadığım sevgili yazarlarıyla, kah vapurlarda, kah tramvaylarda karşılaşmama, istanbul'un ahkam'dan ibaret olmasına ne diyeceğiz peki? ah mesudum!

elalem ne der?

2010-05-22T01:36:00.002+03:00

hayatımı en belirgin şekilde etkileyen soru, yıllar yılı, açık arayla, 'elalem ne der' sorusuydu.

-anne,elbisem nasıl olmuş?
-çıkar onu,elalem ne der?

-kaşıma piercing taksam?
-deli olma,elalem ne der?

-anne,sevgilim alevi.
-boyun devrilsin,elalem ne der?

sonuncu diyaloga, birtakım sinir krizleri, kendini odaya kilitlemeler ve birkaç kez evden kaçma eşlik etmişti. 18 yaşındaydım ve parmağımda gümüş bir yüzük vardı. çok ciddi(!)düşünüyorduk. konuyu anneme açtığımda, 8.3 şiddetinde bir deprem yaşandı evde. bana tek bir mantıklı gerekçe sunmuyordu, sadece elalem ne der diyordu. bense, sadece 'banane' diyordum.gerçekten bananeydi.attığın herhangi bir adımda, bunun seni nasıl etkileyiceğinden önce başkalarının bu konuda ne düşüneceğini düşünmek, ne bileyim, bana hastalık gibi geliyordu. yani berrak bir zihinle şunu düşünelim mesela, bir erkek kendini kadın gibi hissediyor, öyle yaşamak istiyor fakat,elalem ne der, yüzünden istediği gibi yaşayamıyor. bu ne şimdi böyle? insanların başkalarını bu kadar önemsemesini hiç anlamadım, anlamayacağım.

sanırım herkesin iyiliğinden önce kendiminkini düşünmem de bu soruya verdiğim reflekssel bir tepkiydi. fakat, bu durum zamanla kalıcı oldu. bana bir haller geldi dostlarım. kimseyi önemsememeye, sürekli ayn rand okumaya, bütün dünyanın yanlış, benim ise doğru olduğuma inanmaya başladım. başlarda bu fikir beni korkutuyordu, çünkü çılgınlar gibi yabancılaşıyordum. 'bu ne şimdi, o da ne ki, tövbe ya, diyip duruyordum. sonra kendimi kontrol etmeye çalıştım. 'dur deli olma böyle yaşanmaz' dedim. fakat, şeytan içime bir kez girmişti, kurtulamadım. o gün bugündür, kafa olarak dünyanın en yalnız insanlarından biriyim canlarım.beni o yüzük mahvetti.

oy ne biçim de dertleştim.

2010-05-20T23:59:00.002+03:00

astral boyuta geçiş

2010-05-20T23:14:00.001+03:00

kırmızı başlıklı kız sekiyor. can yücel: seke seke geldik, sike sike gidiyoruz. ece ayhan: anlaşılamayacaksın! ey kanatsızlık! bretch'in üç yavuklusu. hızımızla yarışalım. skor tabeleası. güverte, kitap okunacak yer değil! iyice bakarsan gök deliniyor bir yerde. cihangir yine. ümraniye arka plan. içimizde çörek. meridyen sekmeci. halıları yeni yıkadım, nasıl? sığlaşmak mütemadiyen. önyargı. milkshake. sultanahmet görünümlü namazgah. dem bu dem. zihin hoşafı. kalbim kısa devre yaptı. metafor ağız. şiir kem kümü. seni çok seviyorum'un annesi. birlik ve beraberlik günlerinde ihtiyaç duyulmayan insanlar: sen gelme. hepimiz bir kişiyiz. zenci değilizdir umarım.

sayko. üç dört. isa. tavan işlemeleri mükemmel. yeniçeriler azıttı. tarihini bilmeyen kız düşüremez. bunlar çok yanlış şeyler gibi gösterilmeli. ben atatürk'ü yakışıklı bulmuyorum. dostlarım kariyer. keskli amca gençler. sararmış bıyıkların altında altın yumruk. hepimiz gece vakti şairleriyiz. yastık en büyük sevgili. tepedeki çimenlikte bira kutuları. kadıköy'ün gizli bahçeleri. koşun çocuklar calculus'u buldum. dostlarım matematik. yazı dilinde duygu. sözlük karıştırıp kelimeler yutmak. çekyat türkçedeki en güzel kelime. salon. vazo. tablo. varoş. kırmızı başlıklı kız uçuyor. leylim leyla. organik apartman dairesi kapıcısı. lodos çıktı. terso yapılmadı. varlık sahasına pilotsuz iniş. gökte uçan huma kuşu, bulutsuzluk. nesiller çok banal. kalabalıklar yalnız. yanlız? yanlış. düzeltin beni. meydana gelmek.

genç evlileri paris. genç sevgililer kanyon. selviler osmanlı. ağabeyim düz. salam kaşar. sivaslıyız hepimiz. 3gen. kraliyet sarayında am. korkunç şeyler otur. delirmek için nefes al. eminönü yürünmez. yalan rüzgarı'nda düşen uçak. ada ben ayrılmak istiyorum çat. tanrının laik yaşamından kesitler: bölüm cehennem. abdest almadan koşmam: hüseyin bolt. yalnızlık özdemir esefle kınanmış. lisede kıza atılan küçük iskender. alttan ver duyguyu, kaldır eteği indir kontörü. sapıt. sapıkma. ah muhsin ünlü dinle: barack obama. dostum dostoyevski polina. kumdan kaleler tuna. aşk elif. kalp (L). modern zamanlarda demet akalın'ın gideri. bunlar görüngeler. suje. obje. diyalektik. bilgin kelimeler tarafından intiharı. son ciltte osmanlı düştü. paşam evden kaçıyorum, plaka 34. sevgili günlük, bugün panyaya değdim. sevgili günlük, masturbasyon kötü bir şey. sevgili günlük, ben annemi çok seviyorum. okuyorum ben. cevap a :)

bi bok anlamadık. her kuşu. sentenced aika multaa muistot. allahsal. düşüncelerimi topladım: 99. aşka ay inanmıyorum. sarışınım. yaz geldi açıldık. olmadı beyler. tam mevsimi kar$im. bakınız: uyluk adam. başım dönüyor: annihilator. konuşma kartlarını çıkar: sizi bir yerden gözüm ısırıyor :) teröristleri kahvehanede bastım. papaz'ın düşüşü. ezcümle kırsal. sakalları bozkır. istanbul bakışlım, gel hele. tiyatroya gitmedim hiç ben. bok var. bilinçaltım pişik olmuş, ne? lütfen konuşun. kalabalıklar yalınız: uğur ışılak. mustafa yıldızdoğan diyorum. balkanların leman sam'ı. herkes komik bir anı anlatacak: bir keresinde şey olmuştu. futbol'a yatay geçiş. gizem'in bacaklarına dönüş. oho beyler bira. off hatuna bak. ben şimdi karşı beyne geçiyorum, kurup geleceğim. restart yaptım kanka. işletim sistemi neymiş? istanbul hukuk.

vites düşür. heceliyorum: par-don yal-nız-lık-la ol-du. kozmos. sanata anlamlar yüklüyorum: madımak oteli. 160 km/saat bastım nöronlara. gres yağını bilir misin? vazelin yahu. pardon diploma. eva herzigova'yı hayal meyal hatırla. platik fantastik aşk bul. varlığım daraldı. dinleniyoruz özel hayat yok: tanrım. elbasübadelmevt. oku. evimiz skolastik düşüncenin beşiğidir. hegel'in kuzenini tanıyorum. dostum cem adrian. sesimi büzüyorum. mezuniyet çırağanda olsun ya. ne? şu an portodayım kapamam lazım. oh. onur akın yahu bir zamanlar parkamız vardı. sanki bunlar hep anlamlı şeyler. fotoğraf çekiyorum, kedi. kitap okuyorum, canan tan. ayakkabı aldım, lacoste. saygılar. çok ucuz. sevgiler. indirim. lütfen. hıncahınç görsen.

çay. diyorum içmiyorsunuz. burun kıvırıyorsunuz. ne demeye yaşıyoruz ya? kime hesap soracağımı bilmiyorum. ben ölmek istiyorum. sen mi? neden? ben'i öldürmek için. derin adamsın. derin adamlar, sevgilimden ayrıldım. nereyi koşayım söyleyin? taşeli platosunu koş kanka. yeni hayat. şarabın çanağında devri alem. hoş görülmedik. sorunuz, hakkınız arayınız: kemal derviş'e ne oldu? çok politiksiniz bu günlerde, öhöm biraz öyleyimdir. çünkü edebiyat fakültesi'ndeyim yahu 68'den beri. arkadaşlar yanlış.

arabalar geçti. ömrüm bir tekerlek. senin ellerin namus. tenin tenimi terliyor. tüm dualara amin. bizi yorganlara mahkum ettiler. gözlerin bir kelebek kanadı. ani bir ölüm trajedi. bakir sokaklar adımsız. aklının viran evlerinde marabalar. hepimiz çok mutluyuz gece hariç. bize dondurmalar yalayan lolita, bunlar ne saçmalık? belki bazen keşke pişmanım. gözlerim bir ahır. kulağıma kelimeler kaçıyor. buna da romantizma diyorsunuz öyle mi? bunlar hiçkimse. bilmiyorsunuz fısıldıyorlar ölüm. aramızda duvarlar insan. böyle bakınız hem-hem.

şimdi tekrar yeryüzüne inme zamanı:

-mrb :)))

-mrb :)

-naslsın?

-iiyim sen?

-ben de iiyim.

-kaplan kılı tam bir cehennem silahı!

-ne?!

-afedersin konuştum.

dünyanın en güzel animasyonu!

2010-05-20T18:24:00.002+03:00

senin aklına bişi geliyo mu?

2010-05-20T17:44:00.001+03:00

gelmiyor lan! ne olacak şimdi. diyelim ki iyice mala bağladım, aklıma gelen tek şey geçen gün izlediğim filmin bir türlü hatırlayamadığım repliği. ne yapacağız böyle bir durumda dostlarım, söyleyin ne? ya da diyelim ki o kadar çok şey var ki aklımda, asla bir bütünlük teşkil etmeyen, kendi halinden ziyade komplike. ya çıldıracağım! ne demek senin aklına bişi geliyo mu? böyle bir soru olur mu? olmaz mı? neyi öğrenmek istiyorsun, açık konuş! düşük cümlelerden sıtkım sıyrıldı, bana net birşeyler söyle. iclal aydın'dan tiksiniyorum, bana içinde aşk geçmeyen tek bir cümle söyle. bugün halamlara gidicem, de mesela.

düşündüğümüz gibi konuşamamak ya da yazamamak büyük sıkıntı. çünkü biz düşünürken cümle kurmayız. düşünürken şöyle düşünmeyiz mesela, ‘ ay ışığında belirginleşen silueti, bana bir kuğunun gölde süzülüşünü anımsatırken, içimdeki denizde onu boğdum’ var mı böyle düşünen aramızda? varsa ne olur, çıksın gitsin bu blogdan, kendini de beni de daha fazla üzmesin. kimse artislik yapmasın. düşünürken aynen şöyle düşünüyoruz: ‘ben’, ‘hala’, ‘gitmek’. bunları cümleye dönüştürdüğümüz zaman işte asıl sorun ortaya çıkıyor. sansürlemek zorundayız, düzenlemek zorundayız.

fakat ben bu işten çok sıkıldım dostlar. artık aynen düşündüğüm gibi konuşmaya, daha da kötüsü yazmaya başlıyorum. akıllı olup alemin kahrını çekeceğime, deli oluyorum, uğraşın durun bundan sonra. oh be rahatladım.

ben. çalışmak. ders. şimdi.

retrospektif

2010-05-19T14:37:00.002+03:00

"can sıkıntısına şiirler yazarım
canım sıkılır

iki satıra sığdırırım o gözlerini

canım sıkılır

anlatmakla bitiremem o gözlerini"

temmuz 2003

şimdi 2002-2003 senelerine gidiyoruz asdfasfaf. hazine buldum hazine! 3 senedir dokunmadığım iki ajanda var. birini 2001-2002 arasında tutmuşum. diğerini 2002-2003 arasında tutmuşum. ilki fazlaca romantik, epey de hazin şiirler barındırıyor (tanrım ben bir melankoliktim). yazmak meselesine o zamandan getirdiğim yorum şu "evrenin pencerisini açtım temiz hava girsin diye". çok iddialı bir insanmışım asfdjasfd.

yedi-sekiz sene öncesindeki yazılara, şiirlere bakınca aradan geçen zamanın duygusal ve duyusal körelme olduğunu gayet net söyleyebilirim. merve diye bir kız var, ben buna deli gibi aşığım. hakkında neler yazmışım, işin daha da garibi ben bu şiirleri merve'ye okuttum. esmer güzeli merve'ye olan duygularımın dışında, aile ve çevreye dair binbir yazı var. ailenin sosyalist gelenekten beslenmesi, alevi olması toplumdaki konumumuzu net çizgilerle çizmiş anlaşılan. şu an öyle bir netlik yok, seküler yaşama daha da adapte olmamızdan kellidir belki. öte yandan, aile içi kavgalar (ki büyük kavgalar), anlaşmazlıklar, ve en önemlisi ve de tüm bunların asıl nedeni yoksulluk, karamsarlığımı körüklemiş. sanırsın dünyanın bütün yükünü bana yüklemişler de öyle dertliyim. yine aynı satırlar içindeki "umut" ve "yarın" kavramları o kadar çok ki şaşırdım.

"ne güzel

güzel

çok güzel

gözlerin güneş parçası

ne güzel

saçların

ay ışığı

gece gibi karanlık

yalnızlık gibi siyah"

istanbul 2003

hasan hüseyin korkmazgil. ahmed arif. ahmet kaya. nazım hikmet. orhan veli. sabahattin ali. arthur rimbaud. o dönemde okuduğum etkilendiğim şairler, sanatçılar bunlar, bunlardan en öne çıkanı hasan hüseyin korkmazgil. bu adama nasıl saygı duyuyorum halen.

şu son dönemde biyografi okuyorum. hatta dahiler ve aşkları diye bir kitap var elimde. biyografilerde aradığım şey sanatçılardaki "sakatlık". ciddi bir şekilde o sakat düşünce yapısını, arıza duruşu arıyorum. hepsinin çocukluğuna göndermelerle dolu yazılar var, hepsinin de çocukluğu bok gibi geçmiş. biriniz de mutlu bir ailenin çocuğu olaydınız lan. dostoyevski'nin babası oteriter, bukowski'nin babası fakir ama gururlu bir alman, kafka'nın babası yine öyle. rimbaud'nun annesi var bir de, aliye rona. o sakat kafa yapısının çocukluktan geldiğini iddia edenlerle uzlaşmak istemiyorum bir yandan da. ama bir haklılık payı var. bu konuya nerden geldim? bakıyorum bu heriflerin çocukluğu da benimkiyle benzer. yönelimlerimiz aynı, kadınlar konusunda başarısızlıklarımız bile aynı asdfajfsaf. ben de dahiyim olm!

neyse ki karamsar düşünce yapısından kurtuluşum geç olmadı. tabii umursamazlık ve tepkisizlik gibi yan etkileri kaldı. o kadar da olacak. daha önce bahsettiğim hatice meselesi daha kötü sonuçlar doğurabilirdi mesela. yine benim polyannacı pozitivist düşüncelerim sayesinde orta yolu buldum. bazılarımız işte yanlış insanların eline düşüyor. bazılarımızın ömrü o yanlışlıkları atlatmakla/atlatamamak arasında geçiyor. misal benim mesafeci tutumum benim tarafımdan asla aşılamayacak bir şey artık. aynı zamanda bencilliğim, umursamazlığım da öyle. alter ego var bir de, o zaten tüm bunlardan besleniyor asfdjafa. karamsarlıktan kurtulduğum halde mesafelerle baş edememek gibi bir sorunum var evet. yedi-sekiz sene öncesinden ortaya çıkmış büyük bir sorun. onu da yazarak, okuyarak aşmaya çabalıyorum. kullandığım araçlar pek işe yaramıyor bazen ama organik ilişkilerdeki sentetik tutumum şöyle bir kazanım getirdi bana: en az zarar gören taraf ben oluyorum. anlaşılmaya çalışılan ben oluyorum, her şey bana yönelik oluyor, bu da alter egoyu besliyor. bu bencilliğin, kendine dönüklüğün -dünyayı kendi etrafında döndürme megolamanisinin- sonuçlarının farkındayım. farkında olmanın da bir faydası yok, kendini bilmek büyük mesele, benim kendimi bilmem bana yarar sağlamıyor. tabii insanların büyük kısmı halen kendini arıyor adfsjfas, arayın gerzekler bulunca kendinizle hiç geçinemeyeceksiniz.

o zamanki duyarlılığıma, düşünme şeklime bakınca şunu net söyleyebilirim, büyük ayrışmalar büyük kavgaların sonucu olmuş. öyle ayrışmalar ki bazı insanlarla hiçbir zaman uzlaşamayacağım. kafamın içinde belli süre kavga ettiğim insanlarla oturup konuşmadan yollarımızı ayırdık, bu aileden biri de oldu, çevreden birileri de oldu. bu sessizlik içinde yürütülen ayrışmalar tabii yine kendine dönüklüğü körükledi. kendi abimi safdışı bırakmam misal ajsfdafasf. gülüp geçilecek şeyler değiller, gülmezsin de neylersin?

"her insandan beklentim kendilerini ifade edebilmeleriydi. her insan bunu yapabilirdi. ama nasıl? kavgalar neden çıkar? anlaşamamaktan yani isteklerini belirtememekten, uzlaşamamaktan. sorun burda. insan kendini ifade ederse, ortada sorun kalmıyor."

"belki de kelimelerle oynarken kendimi kağıda hapsediyorum."

"sevgi yozlaşmış bir politikadır."

"ben kendimi gebertiyorum/geberdikçe sahteliğe öykünüyorum/bir kadının yalan söyleyen yüzüne bürünüyorum." (2002-2003)

geçmişe yaptığımız bu yolculukta geleceğe dair söylemek istediklerim şunlardır asfdsajfafas,

geleceği planladım, olaylar olacak.

aman da samimi ortam oluşturdum. yeah.

vol 3

2010-05-19T02:44:00.002+03:00

sigara dumanından halkalar yapan kadın
korkarım ki hep yalnız kalacaksın

ey sen, saçlarına görünmez ağırlıklar bağlayan küçük kadın
onları daha ne kadar taşıyacaksın?

kendine en çok benzeyene aşık olan kadın
sana en benzemeyenle yaşayacaksın

kaçan çoraplarına, kaçan sevgililerine, kaçan ömrüne ağlayan kadın
bir dalı bırakmadan, diğerine tutunamayacaksın

topuklu ayakkabılarına taştan kanatlar takan kadın
söylememe gerek var mı, asla havalanamayacaksın

karpuz kabuğundan gemilere binmeye yanaşmayan kadın
şunu bil ki en az üç üç çocuk doğuracaksın

etekliğini aşağı çekiştirip durma be kadın
tanrının bildiğini kuldan mı saklayacaksın

göğsüne bantlar takan kadın
bir gün sevmeden sevişmeyi öğreneceksin

ve sen sözcükleri kendine yoldaş yapan kadın
hep yolda kalacaksın

SERT ERKEKLER PARA KAZANIR

2010-05-18T22:24:00.003+03:00

not: bir metin uyarlaması sadece. jesus.

2010

röportaj, mayıs 2010

BARLAR ÜZERİNE:

ben barları seviyorum, feci yerler çünkü. sandalye ve masa üzerinde içkiler. o kadarcık bir dünya. bunla mutlu olurum ben. bar insanı samimiyeti var, onu pek sevmiyorum sanki; o samimiyet dışardakilerden sıkıldığını alkol ve loş ışık altında belirtmek oluyor. alkolü samimiyet aracı olarak görmüyorum ne bileyim. alkol dış dünyayla bağ kopartan bir şey benim için. böyledir bu.

ALKOL ÜZERİNE:

ikimiz yan yana pek gelmesek daha iyi. farklı dünyaların birbirine muhtaç varlıklarıyız gibi. ben alkol olmadan da farklı bir kafa yaşıyorum ki, alkol olduğunda yaşadığım kafa tamamen saykodelik. şişeyi elimden bıraktığım anda ortaya çıkan metafor ve sanatçılık ya da düşünsellik, imgeler hiç hoş değil. bi de bu düşüncelerden etkilenip çeşitli ruh hallerine bürünmek beni olmadığım bir insan için olduğum insana küfürler ettirmeye zorluyor. alkol iyi ama iyi değil.

SİGARA İÇMEK ÜZERİNE:

sigaranın insana kattığı arıza rol modelini eskiden hayranlıkla seyrederdim. sigara içen insanlardaki mimikleri, tikleri seyrederek geçti ömrüm. sigaraya başladığım anda sigarayla kurduğum bağ ötekilerin kurduğu bağı anlamaya yönelikti, buna özentilik dönemi diyorlar, fakat sonradan sigaraya yüklenen anlam ötekilerden bağımsızlaşıp kişiselleştiğinde tiryaki oluyorsun zaten. ben de bir tiryaki olarak sigarayı "nefes alma" olarak görüyorum.

DÖVÜŞMEK ÜZERİNE:

kavga etmem. benle de kavga edilmez zaten. aşırı tepkisiz olduğumdan, atılan yumruğa düşünsel bir yumruk atarak komikleşebilirim. en son lisede kavga ettim, sonrasında hiç girmedim o işlere.

KEDİLER ÜZERİNE:

ben kedileri insanlar yüzünden sevmiyorum. insanlar bir aradan çekilse kedilerle bir iletişim kurabilir, hatta sevebilirim. ama her yerde kedi fotoğrafları, kediden çok. bu hiç hoş değil. köpek iyidir bak, ona laf yok.

KADINLAR VE CİNSELLİK ÜZERİNE:

bir erkeğin başına gelebilecek en kötü şey kadınsız kalmaktır. ne bileyim, kadınsız erkekler ile erkeksiz kadınları aynı skalada düşünemiyorum. kadınları çok seviyorum, gerçekten. kadın imgesine hayranlığım, estetiğe düşkünlüğümden ileri geliyor olabilir, ama şu bir gerçek ki zenperestim. bana göre kadınlar çiçektir, çiçek! öte yandan birçok kadını zihinsel olarak engellemem de söz konusu, o kadar da kadın düşkünü değilimdir yani. biraz da uçarı bir realist olmam sebebiyle kadın, benden sonra gelir, ne bileyim. ikinci planda kalmaları benim egomla alakalı, bir kadının egosu da aynı yönde hareket edebilir, hiç cinsler arası ayrıma ya da şuna buna takılacak değilim. erkek olmak işte.

İLKİ:

ilki benden deneyimliydi, fakat bu sorun olmadı. pek de romantikti, mumlar, müzik filan vardı odada. sigara da vardı ama o zamanlar sigara kullanmıyordum, orgazm sigarasını içerken ona baktım uzun uzun. sigara içerken gözleri tavandaydı sürekli. pek anlamadım bu halinden bir şey. pek şanslı sayılabilirim, ikna etmek gibi bir sorunum olmamıştı, aniden bir odada her şey önceden ayarlı bir şekilde bulmuştum kendimi. şuraya dokun, evet orası gibi yönergeler. sekste konuşmak. rahat tavırları hoşuma gitmişti, bir yandan da erkeksi bir kuşkuyla "ırıspı" diye zihnimden geçirmedim değil. erkek olmak diyorum işte.

YAZMAK ÜZERİNE:

yazmayı hep kaçış alanı ve gizli bir alan tahayyül ettim. sonrasında bu bir buluşma ve kendini görme alanına dönüştü. yazmaya iten sebepleri görünce, o sebeplerden kurtularak yazıya yönelme eylemini gerçekleştirmeye kastım. ne bileyim, yazı artık benim yaşantımın detaylarından önde geliyor, kendi yaşantımı yazıya malzeme ederek bir yerlere varma olayını sevmiyorum. bazıları seviyor, iyi de yapıyor bu işi, ama ben beceremiyorum. ben tamamen başka evrenler inşa etmeyi, orda insanlar yetiştirmeyi, o insanları konuşturmayı seviyorum. insanların kaderi bu şekilde benim elimde oluyor, ben de tanrı oluyorum birkaç sayfada. bu iyi bir şey.

ŞİİR ÜZERİNE:

şiir olgunluk dönemi işidir. hep o gözle baktım bu olaya. insanın bir cemal süreya yaşı vardır, bir edip cansever yaşı vardır. söyleyeyim nazım hikmet yaşı 20li yaşlardır. cahit zarifoğlu yaşı vardır ki çokça insan olmak gerekir herhalde. roman okumayı bırakınca şiir okuma devri başladı benim için. şiir yazmaksa başkaları yazdığında güzel görünen bir şey. ben de bir başkası olduğumda yazarım elbet. hmmmmmm.

OKUMAKTAN EN ÇOK HAZ DUYDUĞUM ŞEY ÜZERİNE:

incil'i okumayı çok seviyorum. imgelem manyağı bir kitap. inançsız olmama rağmen inananların insanlar üzerine yaktığı ağıtları, güzel günlerin geleceğine -ki bence her gün gayet de güzel- olan umutları okudukça çocuksu bir zevk alıyorum. göklerdeki babamız filan, gözler önündeki babamız. onun mutlakiyeti, evreni kuşatması, evrenin her yerinde bizi gözetmesi sonra da cezalar kesmesi, tehditler savurması bana o kadar şirin geliyor ki yanaklarını sıkasım geliyor. baba'nın çocuklarını sevmesi, affedici olması, "siz isteyin yeter ki keratalar dünyalar sizin olsun" tavrı gerçek bir siyaset. ben bunu seviyorum ve saygı duyuyorum. insanlara umut dağıtmak, o umudun peşine insanları takıp onları boş oturmaktan alıkoymak büyük bir mesele. ne bileyim, kutsal bir kitabı okurken zerre etkilenmemek de ayrı bir haz (inançsızca bir haz değil, tanrıyı hafife almanın hazzı).

MİZAH VE ÖLÜM ÜZERİNE:

her döneme ayrı bir mizah anlayışı düşüyor galiba. slogancı mizahın, politik mizahın yerini tespite dayalı mizah aldı. bu da bizim dönemimizin piyasa yapan mizahı. bu mizahın kendine seçtiği figürler hep saçma insanlar, işte özenti entel karakteri, kız peşinde bir ömür tüketen dangalak şu bu. bu mizahın da aşılması gerekiyor gibi, biraz sıktı sanırım. en azından ben müthiş sıkıldım. herkes tespit ustası, süper kahraman eğiticisi asfdjafa. kendi mizahıma gelince ben insan ilişkilerini hep komik buldum, o ciddiyeti hep komik buldum. daha doğrusu ciddiyeti komik bulan bir insanım. disiplini, tutarlılığı, kararlılığı da komik buluyorum ki buna göre de kendimi konumlandırdım.

ölüm bir armağan. yaşamdan daha büyük armağan. ölüm yaşamı ciddiyetsizleştiren bir şey işte. ölümsüzlükse trajikleştiren bir şey. onca sene yaşıyorsun en güzel ölümü ölmek için. bunun üzerine düşünmek de ayrı bir saçmalık. en güzel hayatı yaşayanlar en güzel ölecek, kuşku yok. ölümle tanışmak isterim, çay içmek isterim.

HİPODROM ÜZERİNE:

at yarışlarına pek kafa yormadım. şans oyunlarının geneline hiç kafa yormadım. para mı kazanılıyor bu işlerde?

İNSANLAR ÜZERİNE:

kendimi bildim bileli insanları seyrederim. seyrettikçe içim bir hoş olur, bazı insanlardan kaçar, bazılarına sırnaşırım. bu seyircilik iyi bir şey, gerçek bir tiyatro dönüyor herkes başrol. öyle olması lazım zaten. şu da bir gerçek ki insanları filtreliyorum devamlı, sıfatları bile filtreliyorum. bence şişman bir surat manasız bir surattır. aptal bir yüze hiç tahammül edemiyorum misal.

ŞÖHRET ÜZERİNE:

afsdjafasf kötü bir şöhretim var. kötü tanınmaktan bahsediyorum, kötü tanıtılmaktan ve de diğer tüm kötülüklerden. iyi tanıtılmak elzem bu devirde. içimdeki çocuğu göstereceğim günler gelecek :/

YALNIZLIK ÜZERİNE:

ben yalnız kalmam. bu bir. ben yalnız kalırım. bu iki. ikisi de benim isteğimle olur. bunu bilmenin ve bunun deneyimle sabit olmasından kelli yalnızlık bir sıkıntı değil benim için. hatta bir sığınak, cephanelik filan gibi bir şey.

TEMBELLİK ÜZERİNE:

şundan zihnini koruyabilirsen gerçek bir tembelsindir: hiçbir şey yapmamanın verdiği rahatsızlık hissi. ben bundan kendimi koruyamadığımdan, tembelliğimden utanan, rahatsız olan bir insanım. ama dönüp baktığımda yaptığım muhteşem tembellikler sonucunda şu anda olmak istediğim insanım. herkes çalışkan olmak ister -aptallar çok çalışır-, ben daha az çalışarak başarının peşindeyim. başarı dediğim nedir, para.

GÜZELLİK ÜZERİNE:

güzellik diye bir şey vardır. güzellik matematiksel filan değildir. güzele edilgen tavırlarımızın güzeli güzel yapan olduğu konusunda kandırıldık, büyük hata. güzel tek başına güzeldir. bakışla, ona karşı perspektifle pek alakası yok. dünyanın bütün insanları şu dizeye baş koyup yaşamasın artık "güzelliğin on par'e etmez şu bendeki aşk olmasa". güzellik on par'e eder sen olmasan da, ben olmasam da. lütfen rachel hurd wood diye bir şey var.

ÇİRKİNLİK ÜZERİNE:

vardır ve kabullenilmiş olması da hiçbir şey ifade etmez. çirkin vardır, çirkinlik vardır, kupkuru bir gerçekliktir aynen güzellik gibi.

BİR ZAMANLAR:

insan değildim. ziyan biriydim.

BASIN ÜZERİNE:

basındaki herkes yavşak olmak zorundadır. aynı zamanda cahil olmalıdır. yarrak gibi adam olmak zorundadır. ortalama insan olmalıdır. sikko yazılarla her gün bir köşeyi işgal etmek zorundadır. basın adamı, basın kadını, orospu ruhlu olmalıdır.

CESARET ÜZERİNE:

anlık bir ivmelenmedir. onun dışında pek bir olayı yok.

KORKU ÜZERİNE:

cehaletin ve aptallığın kardeşidir. onun dışında pek bir olayı yok.

ŞİDDET ÜZERİNE:

yanlış bir şeydir demiyorum, doğru bir şeydir de demiyorum. sadece biraz abartılmaması ve her daim başvurulmaması gereken bir şey. düşünsel şiddetten de uzak duralım, sözel şiddetten mümkün mertebe kaçalım.

FİZİKSEL ACI ÜZERİNE:

alnımda bir iz var. tam ortasında. hatırlıyorum kanlar akıyordu oluk oluk, ben dışarı çıkıp oyun oynamak istiyordum hala. mesela sol kolum kırıldığında da eve gelip "sol kolum çok ağrıyor ya" deyip kolum alçıya alınana kadar kırılsaydı sızısından duramazdın efsanesini yıkıp öylece dolaşmıştım. canım tatlı değildir benim!

PSİKİYATRİ ÜZERİNE:

insanların konuşmaya ihtiyacı var. ister para verip konuşsun, ister birinin başını etini yesin. bu yüzden saygı duyduğum bir bilim dalı.

İNANÇ ÜZERİNE:

ben bu konuyu hiç sevmiyorum. önemli bir konu da değil, ben ontolojik meseleden ölen görmedim.

oha ne uzunmuş. bırakıyorum yeter.

kara

2010-05-18T20:11:00.003+03:00

çekmeceleri son hızla açtı, hepsini açtığı hızla geri kapattı. zihin açar'ını hiçbir yerde bulamıyordu. son bir umutla raftaki kitapların arasını yokladı. kara kaplı kitabın kara sayfaları arasına sıkışmış kara anahtarı buldu.

bundan sonrası kolaydı. eğer bu türden bir anahtara sahipseniz, ne bir sevgiliye, ne bir dosta, ne de alkole ihtiyaç duyarsınız. (anahtar ana rahmine dönüşü simgelemektedir, cenin pozisyonu alınız)

time to feed the monster. zihnin kapıları açıldı. şu an bir dağın tepesindesin. günün hangi vaktini seviyorsan en çok, vakitlerden o vakit. dağın arkasından en sevdiğin müzisyenin en sevdiğin şarkısı çalınıyor kulağına. görkemli bir tahta oturmuşsun. dağın eteklerinde tüm insanlık diz çökmüş. tüm insanlık sana biat ediyor. kimseden çıt çıkmıyor. aklına ilk gelen cümle kendiliğinden ağzından çıkıyor. (aklına ilk gelen cümle, her zaman aklında olan fakat bir türlü insan içine çıkaramadığın cümle olacak) gökyüzünde bir cadı süpürgesinin üzerinde uçuyor. siyahlar içinde bir derviş bastonuna dayanarak dağa tırmanıyor. sonra karşı dağa bakıyorsun ve onu görüyorsun. hani across the universe halinden önce en sevdiğin yüz. ardından perde kapanıyor.

yolculuk bitti. zihin açar'ı kara kaplı kitabın kara sayfaları arasına gizliyor tekrar. zamanı gelince kullanmak üzere.

iki falcı

2010-05-17T18:15:00.000+03:00

ilki.

lise 2'deydim. kadıköy'den eve dönerken otobüs durağında yaşlı ve kedisi olan bir kadınla yan yana oturduk. kadın "ah evladım gözlerinin içi gülüyor ne güzel" dedi bir anda bana doğru eğilerek. kadın da bana sempatik gelmişti, kısa saçlarının bir kısmı kızıl bir kısmı siyah bir kısmı da beyaz, tam bir renk cümbüşü. kedisinin başını okşuyor sürekli, diğer elinde bastonu var. yaşlılardan pek hazzetmeme rağmen bu kadının "aurası" beni etkilemişti. kısa bir muhabbetimiz oldu, eskiden moda'da oturduğunu, emekli maaşı yetmeyince ümraniye'ye taşınmak zorunda kaldığını anlatıyordu (ben moda'dan ümraniye'ye taşınmış bir insana nasıl davranılır bilemiyordum o zamanlar). sol elini uzat da el falına bakayım dedi. tereddütte kaldım. merak etme paranı almayacağım, içimden geldi güzel oğlum dedi. kadının yüzü daha da aydınlandı. sevindi ama neye sevindiğini anlamadım. "sen ilerde... ilerde siyasete atılmayı düşünüyor musun? eğer siyasete girersen büyük başarı sağlayacaksın. yazıyor musun? yaz!" dedi. yazmıyordum o dönemler, yazmam için yeter sebep yoktu -şiddetli bir aşk, başarılı bir başarısızlık, yeteri kadar okuma vs-. gelecekten söz açan yaşlı kadının diriliğine, bastonuna, kedisine, yüzündeki gülümsemeye, saçlarına baktıkça "modalılar hiç yaşlanmıyor sanırım" diye düşünmüştüm. kadına iltifatla karışık yaşına öğrenmek amacıyla "gayet genç gösteriyorsunuz" dedim. "65" yaşında olduğunu söyledi. şaşkınlıkla hayranlık arasında gülerken buldum kendimi. "sevimli bir gençsin" diye iltifat-ı iade yaptı afsdjafsafasfd.

ikincisi.

fransız sokağı'nda kapuçinolarımızı içtikten sonra, fal baktıralım gibi ani bir fikir benden çıktı ve herkes tarafından benimsendi. kafenin birine girdik ve fal baktırmak için sıraya adımızı yazdırdık. tarot bana daha enteresan geldiğinden, tarotta karar kıldık (gördüğünüz gibi uyuz bir blog yazarı gibi yazıyorum, şöyle yaptık, böyle yaptık, şurda konakladık vs asfjafasfa). fal sırası bana geldi. epey bekledik tabii, 2 buçuk saat bekledik (ünlem). falcı -başka adı var mıdır bilemeyeceğim- renkli gözlü, derin bir göğüs dekoltesi olan, çirkin bir kadındı. kollarını masaya dayayıp gözlerimin içine bakınca dekolteye bakmamak için duvardaki absürt resimlerle ilgilendim bir süre. kart çekmeye başladım. çek çek bitmiyor. kariyer için, aşk için, aile için, kendin için eh yuh (konunun cahiliyim tamam). kariyerden başladı. ilerde iki işi olan, serbest saatlerde çalışan -sabah 9 akşam 6 olmaması- ikisinde de kariyerin doruklarını yaşayacağımı söyleyince "he şöyle böyle konuş canımı ye, daha da öv, yükselt, göğe çıkar beni kadın!" diye bağırasım geldi. yurtdışına iki kere çıkacakmışım, ilki kısa ikincisi uzun sürecekmiş. ikincisinde koç burcu renkli gözlü bir kadınla tanışıp onunla hayatımı birleştirecekmişim. "o halde ben türk kızlarıyla zaman kaybetmeyeyim" afdsafjasdfasf. gelecek için konuşmaya devam etti. seneye büyük başarı sergileyerek her dalda birinci olacakmışım, bu başarılar 9. ay sonra gün yüzüne çıkacakmış. eyvellah. falcı kadının ciddiyeti ve paranormal triplerini seyrederken ağzının ortasına kürekle vurasım geliyordu. pet şişeden suyu bardağa doldurup, bardağı ağzına götürene kadar oscarlık davranışlar sergiledi. gözlerini belertip, sanki sarhoşmuş gibi ağzını yayarak suyu içti. su içiyorsun be kadın, su! azıcık elbisesini düzeltip "bak açık konuşacağım senle, sen şeffaf bir insansın, şeffaf olmak iyidir fakat biraz daha politik davranmalısın ilişkilerinde" dedi. politik davranmaya başladım hemen "tabii biraz öyleyim, neysem oyum ama bu bana çoğu zaman fayda sağlamıyor" dedim asfdafsa. politik tavırlarıma falcıdan çıktıktan sonra da devam ettim, param olmamasına rağmen tüm hesabı ben ödemeye kalktım, o kadar da politik olmamak lazımmış demek ki. politik tavırlarım git gide arttı, selamı sabahı kestiğim insanlara "günaydın, nasılsın? nasıl gidiyor?" diye kerkindim, cevaplar "iyi" oldu hep. iyilermiş işte asfdjafa. falcı daha da çılgına bağlayarak "bak yine açık konuşacağım, kendini koyverme, tembellik senin en büyük düşmanın, yetenekli bir insansın, tamam mı?" diyordu ki ben "ya aslında o kadar da tembel değilim, sadece keyif düşkünü bir yanım var" dedim. peki peki diye geçiştirildim. "sormak istediğin bir şey var mı?" diye sordu. hep beklediğim sorudur ama bu soruya cevabım hep "hayır"dır. hayırdır hayır. falın başında bana çektiği nutuk da iyiydi, "ben bu işi 8 senedir yapıyorum, bu masaya senin gibi sırf meraktan oturan ve ağzı bir karış kalkan gençler biliyorum, bu ciddi bir iş" diye birden giydirmeye başladı bana. ben de şeffaf bir insanım ya hemen yapıştırdım cevabı "ben bir şey yapmadım ya" dedim asfdjafasf.

politik olmak he mi? işte bir falcının dediğini hayat mottom yapıyorum ve bundan sonra dünyanın en tiksindirici naif, mülayim insanına dönüşmeye karar veriyorum (daha önce mülayim olmuştum, şimdi olmam gerekenler şunlar: kibar, naif, ince, zarif, özenli, duyarlı, gönüllü, sıcakkanlı, hoş sohbet vb şeyler)

demek politik olmak lazım, o halde bana bir koltuk gerekiyor.

2010-05-17T00:41:00.002+03:00

I See A Darkness – Johnny Cash

MP3 search on MP3hunting

2010-05-15T00:06:00.001+03:00

gece doğan

2010-05-14T21:59:00.004+03:00

doğduğun üzeresin. attığın her adım, dünyaya geliş saatinden gelir. zamanını şekillendiren şey, ilk aldığın nefestir. yoksa sen gerçek olmayanı inkar edenlerden misin?

aylardan mayıs ve esas defilesinin provasını yapan bir güneşin altındayız. bir saçma felsefesi gelmiş, omuzlarına çıkıp oturmuş ve inmeye hiç niyeti yok. uzak değil, çok yakında, hemen yanıbaşında bir bina var. bina sarı, güneş sarı, hayat sarı. yoksa sen gerçeği inkar edenlerden misin?

karıncalarla insanlar arasındaki bağıntıyı çocuk yaşlarda kurmuştun. büyüdükçe karıncalar küçülür ya hani, sen insanları da küçülttün. silindiler yavaş yavaş, un ufak oldular. ara sıra belirip el sallıyorlar, sonra geldikleri hızla geri dönüyorlar. görsen şaşırırsın, küçücükler.

bir gün pazara çıktın. onca göze hoş görünen arasından kendini en fazla sergilemeyeni seçtin. nara benziyordu. gariptir, hiç de sesi çıkmıyordu. yoksa sen sessizlikle baş edemeyenlerden misin?

yahu kaşı gözü vardı. üstelik, ustalıkla, üstelemeden çizilmişti. gördüğün ilk rüyanın hatırladığın tek yüzüydü. yahu şok diyorum. sen buna nasıl inandın? perde mi inmişti gözlerine?

senin neşelenmek için güneş ışığına ihtiyacın yoktu. canım senin hiçbir şey için hiç kimseye ihtiyacın yoktu. boş yere kalabalıklarda dolaşıyorsun. boş yere eline kağıt kalem alıp çimlere oturuyorsun. sen istesen de tanrı zar atmıyor zaten. yoksa sen ilahi olanı inkar edenlerden misin?

daddy is back!

2010-05-06T19:17:00.002+03:00

işte şu aradaki etkileşimin %0 olduğu bir şeyi hayal ediyorum. gerçek bir nihilist 'etki' kelimesini kendi lehine olsa bile ters yüz edip etmemeyi umursamayandır.nokta.

Yeni yasa tasarısı 'silahlan' diyor

2010-05-04T01:26:00.003+03:00

TBMM"deki Silah Kanunu Tasarısı"nda öngörülen birçok değişiklik, silah almayı kolaylaştırıyor. Silah alabilmek için tek bir doktor raporu dahi yeterli oluyor.

TBMM İçişleri Alt Komisyonu’nda görüşmeleri süren Silah Kanunu Tasarısı’nda öngörülen birçok değişiklik, silah almayı kolaylaştırması nedeniyle büyük tepki çekiyor.

Özellikle tasarıdaki “silah ruhsatı almak için tam teşekküllü devlet hastanesinden heyet raporu şartı” yerine “tek bir hekimin vereceği raporun yeterli görülebilmesi” ve “6 aylık geçici ruhsat verilmesi”ne olanak sağlayan maddelere ciddi itirazlar var.

YILDA 3 BİN KİŞİ ÖLÜYOR

- UMUT Vakfı’nın 2009 verilerine göre, Türkiye’de yılda yaklaşık 3 bin kişi ateşli silahlarla ölüyor, 700 kişi de yaralanıyor.
- Cinayetlerin yüzde 60’ında ateşli silah kullanılıyor.
- Her 10 kişiden birinde ve her üç evden birinde ateşli silah mevcut.
- Silaha kolay ulaşılabilir olması cinayet, intihar gibi olayların her an meydana gelmesinin en önemli nedeni. Evde silah bulunması ev halkından birinin cinayet, intihar, kaza gibi nedenlerle ölmesi riskini yüzde 41 arttırıyor.
- Tartışma, kıskançlık, namus gibi önceden tasarlanmamış olaylarda silah kullanımı yüzde 90, illiyet bağı yüzde 80 oranında.

ben toplumsal duyarlılığını sıfıra indirgemiş bir insanım. ama bu kadarına da tahammül edemiyorum. iyice piçliğin lüzumu yok. bu öyle ülkeyi suni gündemlerle meşgul etmekten ve laikliğin elden gitmesinden daha az önemli bir konu değil. insanların hayatından bahsediyoruz. imza toplayın, eylem yapın, bişeyler yapın. yapacaksanız bunu yapın!

yüzleşme 1

2010-05-02T15:47:00.002+03:00

seni gördüm iki gece önce. bir değişmişsin. acayip olmuşsun. yine aynı yerindesin, kalabalık bir caddedesin. yanında ünlü, ama senin kadar da ünlü olamamış arkadaşların var. benim yanımda ise ünlü olma yolunda emin adımlarla ilerleyen senin yeni iş arkadaşın var. öyle kolkola sana doğru geliyoruz yolun karşısından. sen bir ona bakıyorsun, bir bana. şaşırıyorsun, şaşıracaksın elbette. hem neden birlikteler diye şaşırıyorsun, hem neden koşup bana sarılmıyor diye. ben öylece yanından geçiyorum. sana bakma ihtiyacı hissetmiyorum. zamanında kilometrelerce yol katetme ihtiyacı hissettiğim halde. diyalektik denen şeye hayranım.

dönem kapatmışım resmen. mutluyum.

muğlak töz

2010-05-01T01:56:00.001+03:00

1. diyelim ki gökyüzü sokağa asılmış bir perde

ikimiz roma rakamıyla bir diye dizilmişiz art arda

diyelim ki aylardan mart baban çok yaşlı ve öldü

dua okuyoruz -ben ağzımı oynatıyorum sadece

diyelim ki ağızlarımızı değiştik konuşuyoruz

ben diyorum ki seni sevmiyorum

2. bilmiyorum nasıl olacak gece

hiç bilmiyorum nasıl düşülür

çalan şarkı hiç yabancı değil

bir kapı işte içe doğru açılıyor

bir kitap işte herkes mutsuz

bilmiyorum nasıl olacak böyle

bu kadını tanıyorum tadı şeye benziyor

3. oturmuşuz buluttan bir araç

düşler atlası filan olağanüstü bir yerdeyiz

yerler cennet tavan gökyüzü duvarlar altın

seni yüz kişi rahat ettirmeye çalışıyor

ben bir koltuğa oturmuşum kötü düşünüyorum

4. ya da olabilir

sen haklısın, diyelim ki müthiş haklısın

evlere şenlik bunalımlar gelecekten gebe kalmış

ilaçlar bir ahlak sorunu acıyı dindirmek için

diyelim ki isa bir hırsız tanrıyı çalmış

sen ayakkabılarını eline alıp kaçıyorsun bu evden

5. ve sonra bang bang.

vol 2

2010-05-01T00:35:00.005+03:00

sen ne dersen de
bu insanlar bu koltuklara yakışmıyor
bu konuda methiyeler düzülse de
sis indiği geceye yapışmıyor

bir işçi bayramı arifesinde
marşlar dinliyorum, beni heyecanlandırmıyor
oysa babam işçiydi belediyede
gırtlağını sıksan sendikaya üye olmuyor

yokluğun cehennemin öbür adıdır
üşüyorum, kapama monitörünü

yanlış yoldaydın cem karaca
beni sadece tamirci çırağının ümitsiz aşkı yaralıyor
tulum da, usta da değil umrumda
işçiler artık işçi kalmıyor

1 Mayıs

2010-04-30T21:52:00.004+03:00

1 Mayıs işçi bayramıdır. 1 Mayıs sadece ve sadece geçmiş zamanda anlamının tam karşılığını bulabilmiş özel bir gündür. türkiye'de işçi sınıfı yoktur, olsa bile sınıf bilinci yoktur. işçiler birbirlerini sevmezler, işçiler sendikaları sevmezler. hiçbir işçi 1 Mayıs'ı kendi günü olarak kabul etmez. 'ülkemiz'de her güzelliğin içi boşaltılmış olduğundan, 1 Mayıs artık sadece liselilerin, üniversitelilerin, tiksinç bir marjinalite kaygısının boy gösterdiği sembolik ve anlamsız bir rant aracına dönüşmüştür. ben 1 mayısta yök'e hayır sloganını duymuş insanım. ben 1 Mayıs'ta herkesin ne yaptığını, ne demeye çalıştığını çok iyi biliyorum. beni daha fazla çağırmayın, taksime çıkmıyorum.

ha ama eğlencelidir, sosyolojik gözlem yeridir. böyle konuştuğuma bakmayın. belki zırtlan için fotoğraf çekmeye giderim.haha.

o'nun hikayesi

2010-04-28T23:53:00.002+03:00

fakültenin kapısına geldiğinde sigarasını yere attı. sigarayı bırakmak bir nevi varoluş problemine dönüştüğünden beri bu konu üzerinde düşünmek istemiyor. sigarayı bırakıp bırakmama üzerine yaptığı düşünüşlerin bir nevi felsefe problemine evrildiğini farkettiği an, neden yaşamak için bazen birşeylerden fazladan ödün vermesi gerektiğini de anlamıştı.

derslere ara sıra giriyor. derslere girmediği zamanlar ne yapıyor? korkarım bunu hiçbirimiz tam olarak bilemeyeceğimiz. uyuyordur belki bol bol. uyku en iyi kaçış yöntemidir, quotesini okuduğundan beri belirgin bir uykusuzluk hasıl oldu bünyesinde. safi bu durum bile sizin onu anlama işinizi biraz kolaylaştırabilir. (onu anlamak başlı başına bir iştir)

arkadaşları vardır. kimini çok sever, kimiyle öylesine arkadaştır. çok sevdikleriyle zaman zaman çok büyük ayrışmalara girer. biriyle çok vakit geçirmenin olağan bir ayrılık sebebi olduğundan hemen hemen emindir. bu nedenle çok samimi olduğunu düşündüğü insanlarla, doğru zamanın geldiğini anladığında bir bahane bulur ve kavga eder. genelde karşısındakini kendi hayatına fazlaca müdahil olmakla suçlar, yönetildiğini hissettiği an tiksindiğinden bahseder ve karşısındaki insanı kırar. kendisi de kırılır belki. ilk önce bünyesine rahatlık çöker, ardından pişmanlık, en sonunda da ben çok yanlış bir insanım zaten diyerek işin içinden sıyrılır.

belirli aralıklarla-genelde bir hafta- bundan sonra ne olacak, sorusu üzerinde düşünür. yedi yaşından beri hayatı sorguladığını anlatan bir arkadaşından dolayı, yedi yaş ve sonsuzluk ikilemi arasında kaldı. attığı ve atılan tüm adımlara insan cephesinden değil de tanrısal bir düzlemden bakmaya çalıştı. başka türlüsü acizlikti, yapamadı kuvvetle muhtemel. kendi sınırının farkında olsa, belki o sürekli küçümsediği insan kalabalığı içinde yer alabilecekti, bütün dışlanmışlık hissi ortadan kalkabilecekti. kendi sınırının farkında olmayı en başta edebiyata ihanet olarak görürdü. olmadığın birini yaratmanın karşı konulmaz cazibesini çok küçük yaşlarında farketmişti. olayları, sözle değil kelimelerle ve kafasındaki hayali bir daktilodan dökülen cümlelerle ifade etmeye başladı. bu zaman zaman sıkıntılı bir hal alıyordu. çünkü hayati fonksiyonlarını yerine getirmekte zorlanıyordu. ağzından çıkanlar, kafasında dönüp dolaşanlardan katmer katmer farklıydı.

içiyle dışının her zaman birbirinden farklı olması da tam bu zamana denk gelir. hiçbir zaman gerçek anlamda ne hissettiğini anlatamadı. insanlara fazladan değer vermediği halde anlatamadı. insan eksiltmenin manevi boyutuyla değil, dünyevi boyutuyla ilgilenirdi. oysa hep tam tersini iddia etmiştir.bu insan,teoriyle pratiğin en iflah olmaz uyuşmazlığının boy gösterdiği somut bir örnekti. fakat onu kitaplardan okuyamazdınız. yazılmasına izin vermedi. çünkü hiç renk vermedi.

çizgi filmleri severdi. vurdulu kırdılı filmleri de severdi, yanlış anlaşılmasın. ama çizgi filmleri daha çok sevdiğinden olsa gerek, küçükken sevilen her insanın aynı derecede sevgiyle karşısındakine cevap verdiğine inanırdı. aksi aklına bile gelmezdi, dünyasında bu yoktu. o yüzden annesi 'inşallah senin çocuğun da sana aynısını yapar' dediğinde, normalden fazla hayal kırıklığına uğradı.ikinci normalden fazla hayal kırıklığı, bakışlarına aynı şekilde karşılık verilmediğini gördüğü ana denk gelir. biraz ağlamıştı, evet.

zor bir şey onun öyküsünü yazmak. ama hep denemeye gönüllü birileri olmuştur.

tbc...

hobo: komşu kadın

2010-04-28T17:26:00.004+03:00

hobo: demek burdan taşınıyorsunuz? nereye gideceksiniz?
komşu kadın: şehrin merkezine yakın bir yer olması ilk tercihimiz. burası da yakın ama bize göre değil.
hobo: hmm anladım. ev bulmak sıkıntı olmuyor ama iyi bir ev sahibi bulmak büyük sıkıntı. ev sahibi bir kere bunak olmamalı. bunaklar mutfaktaki yağın kokusunu alacak kadar keskin duyumlara sahipler. ansızın gelip akşama yemekte ne var? diye sorabiliyorlar.
komşu kadın (gülerek): evet, evden ziyade ev sahibinin zevkimize göre olması gerekiyor. ev sahibinin geniş rahat, güneş gören biri olması lazım.
hobo: ha-ha! ev sahiplerini de kiralamak lazım geliyor artık. onlara da belli bir ücret ödemek şart. acaba iyi bir ev sahibi kaça gelir?
komşu kadın: duyduğuma göre -kadın iyice şakaya vurarak- bazı semtlerde ev sahipleri evin kirasından daha pahalıya geliyormuş.
hobo: tabii. şöyle modern, hak hukuk bilen ev sahibi bulmak o kadar zor ki, eh haliyle iyileri kapış kapış gidiyor. tabii bizim ev sahibi de...
komşu kadın (hobo'nun sözünü keser): şu adamdan söz açmayın lütfen! böyle bir semtte ev sahibi ama bu semtin insanı değil. kadın biraz sinirlenmişti. ev sahibinin kaba davranışları, anlaşmazlığı epey canını sıkıyordu.
hobo: evet, evet.

hobo bir an konudan soğudu. bu konuşma dedikoduya varır diye kestirdi. dedikodu yapmayı seviyordu ama "komşu kadın" ile asla! onun kafasındaki komşu kadın farklıydı, bu kadın kafasındaki komşu kadına uymuyordu. onu fazlaca meraklı ve geveze buluyordu. kadınla neredeyse yaşıtlardı. fakat kadın kendini apartman insanı rolüne kaptırmış gibiydi. aidatlar ödenmezse ya da apartman temizliği biraz gecikse ilk kadın konuya atlıyor, tartışmalara giriyor, hatta bazen merdivenlerde bağrışmalara katılıyordu. komşu kadın bu tartışmaların hiçbirinden geri kalmıyordu. hobo kadınlar konuşmasını nasıl bitirdiğini kadının ne zaman evine girdiğini, kendisinin ne zaman salondaki koltukta oturup düşünmeye başladığını hiç fark etmedi bile.

Komşu Kadın. çok acayip. ona hep komşu kadın diyorum. bir adı var ama sanki o ad beklenen etkiyi yaratan bir ad değil. komşu kadın'dan daha iyi bir adı olamaz. bu kadın üniversite mezunu, çalışan bir kadın. giyimi kuşamı eh yani. bakışları biraz ukala. sanki gözlerinde zeka süzgeci var. konuşurken sürekli insanların kafatasına bakıyor. ne acayip bir huy. kafatasında neler olup bittiğini anlamaya çalışıyor. o kafatası kendisiyle aynı fikirde mi değil mi çok meraklanıyor. bu kadın gelenek ve göreneklerimizi yaşatmaya çalışan ama bir yandan da bunları "konsept" -bir konuşmamızda saydım on kere kullandı bu kelimeyi- olarak yaşatıyor. batılı ve doğulu kadın. en has kadındır özellikle üniversite kantininde. sıcaktır, içtendir ama garip bir iticiliği de vardır, batılılığından olsa gerek! Komşu Kadın -umarım kafatasıma bakarken ona komşu kadın diye seslendiğimi anlamamıştır- kocasının yanındayken daha da itici oluyor. evet. acaba benim karım da yanımdayken başka erkeklere itici geliyor mudur? bunu kasten yapıyor sanırım. hatırlıyorum liseli kızlar sevgilileri olduğu zaman bizlere oldukça soğuk davranırlardı. onlar soğuk davrandıkça onlara hayranlığımız daha da artardı (hayranlık?). Üniversite Mezunu Komşu Kadın. onun üniversite mezunu olması canımı sıkıyor, lise mezunu olsaydı daha oturaklı bir yapısı olurdu sanki. daha ev kadını imajı sergilerdi. lise mezunu üst komşumuz tam bir ev kadını. Komşu Kadın'da dikkatimi çeken başka bir özellik kibarlık budalası olması. evet kesinlikle. fakat beceremiyor. sanki birkaç rus yazarın kitabını okumuş da o kitaplardaki kadınları taklit ediyormuş gibi hali var. bir de ne zaman karşılaşsak ve bir şeylerden konuşsak yüzü bana dönük değil de sanki bir tarafa gidecekmiş gibi o tarafa dönük. bu da korunma mekanizması sanırım. seni arzuladığım filan yok kadın! Komşu Kadın. oysa zamanında üniversite mezunu bir kadın ne kadar da çekiciydi, üstüne bir de çalışan kadınsa! şimdi ne kadar da sıradan bir şey oldu. çekiciliklerini nikah dairesinde damadın ayağına basarken üzerlerinden atıyorlar. Üniversite Mezunu Nikahta Kocasının Ayağına Basan Komşu Kadın.

hobo komşu kadın hakkında zihnini zorlamaya başladı. hakkında: hoşlanmadığım bir kadın.

bu komşu kadın mevzusu... evet düşünülecek bir şey. sanki diğer tüm konular bu konudan önemliymiş gibi niye geçiştireyim ki bu meseleyi? pekala da Komşu Kadın bir tartışma unsuru olabilir. neyse. komşu kadın buraya ilk taşındıklarında kocasıyla beraber onu evimizde eşyalar taşınana kadar evimizde ağırladık. iki saat konuşmuştuk. kadınla aramızda iletişim çok iyiydi. sıkıntılı bir muhabbet olmamıştı, konuşacak çok şey bulmuştuk. çünkü düşünmüyorduk (hah ha). kadının ihtisas sahibi olması, iş yaşamında olması çenesine vurmuştu sanırım. böbürlenmekle yetinmiyor, sürekli haksızlığa uğradığından, çalıştığı yerdeki düzensizliklerden, kendisine sorulmadan herkesin dinlediğinden emin bir şekilde bahsediyordu. arada ben de yorumlar yapıyordum. Meyra (tanıştırayım karım!) da bazen kadını onaylamakla yetiniyordu, yangına körükle gidiyordu oysa. kadın onaylanmış olmanın verdiği coşkuyla asmadık kelle bırakmıyordu, sanırım o hariç çevresindeki her şey bayağı ve kabaydı. işte ben de muhabbete müdahil olmuştum.

"tabii canım herkes üstüne düşeni yapmıyor" diyordum. otoritenin lehine, tembel ve sorumsuz insanları eleştiriyordum, nedense siyaset konuşulan ortamlardaki gerginlik salona yayılmıştı. birileri aptal, beceriksiz, iş bilmez oluveriyordu; biz karar veriyorduk buna. Komşu Kadın becerikli, azimli, çalışkan, pratik zekalı oluyordu; buna kendi çok önceden karar vermişti. ben buna pek katılmıyordum (içimden). Meyra da sadece konuşmanın gerginliğine ayak uyduruyordu, o kimseyi aptal bulmuyordu (eminim ki içinden bu kadını aptal bulmuştur). işte eğitimli insanların tartışması! mükemmel! bir anda her şeyin kötü yönetildiğine, kalitesiz işler yapıldığına, patron kısmının ahmak, siyaset kısmın vizyonsuz olduğunu kanıtlamış; başka meselelere geçmiştik.

bu tartışmanın bitmesi beni rahatlatmıştı, can sıkıcı bir konuşmaydı sonuçta. herkes biliyor ki siyasetçiler aptaldır, çünkü aptal oldukları için onları seçtik. bu arada benim bir düşüncem de şu, Komşu Kadın'ın kocası da biraz ahmak sanırım. Meyra akıllı, ben akıllıyım, bu komşu kadın da aptal. en güzeli bu. eğer meyra ile de tartışmaya girseydik, meyra da aptal olacaktı, geriye bir ben kalıyorum akıllı olarak.

meyra, bu konuşkan çift gittikten sonra "rahatsız edici bir çift" dedi. işte benim kadınım. nasıl da özü yakalamış? nasıl? Komşu Kadın oldukça açık seçik fikirli (acaba?) bir insana benziyordu. daha doğrusu herkes tarafından bilinen ve her tartışmanın sonuna doğru zırvalanan ortalama düşünceleri dile getiriyor, Aydın Türk Kadını oluveriyordu. sarı saçlı, siyah kaşlı Aydın Türk Kadını, tek parça elbisesiyle, hem de komşumuz. aman ne mutlu bize! meyra ve komşu kadının kocası suskun kalmışlardı. sanırım adam karısının yanında konuşmakta zorlanıyordu. Komşu Kadın adamı kuşatmışa benziyordu, olabilir. her şeyi ben bilirim, beyim değil, boşuna mı saçlarımı sarıya boyattım?

meyra'nın suskun kalışı ilgisizliğindendi. bir ara konuşmaya katılmakta istekliydi, o arada kadınca hisleri devreye girmiş olabilir. ben o arada komşucukla mesafeleri hızla eritiyordum. haha! işte o anda meyra, son yaptığım komiklikten sonra koluma girip benden şefkat (?) talebinde bulunmuştu. alçak meyra! hoşuma gitmişti bir yandan da. meyra ile ben hep sevimli bir çift olarak biliniyorduk, sevimli olan bendim (sanırım), sevimliliğimizi taşıyan da meyra'ydı. iyi görev paylaşımı. Komşu Kadın, yine kadınsal hislerinden ya da meyra'nın sahiplenici hareketinden olacak mesafeyi tekrar açmıştı. meyra'nın endişesi boşunaydı, bu kadından hoşlanmamıştım. ama bir muhabbet nasıl sürdürülür gerek iş yaşamında gerek aile yaşamında iyice öğrendiğimden yeni komşularımızın sıkılmaması için elimden geleni yapıyordum.

Komşu Kadın'dan neden hoşlanmamıştım? cevabını biliyordum, bu kadın rahatsız edecek kadar açık seçikti. sanki bu görüntüsünün ardında hiçbir görüntü yok gibiydi, bana öyle geliyordu ki bu kadın göründüğü kadardı. oysa meyra? gizemlidir meyra, ben gizemli kadınları severim! meyra kapalı bir kutuydu (önceleri), sevilecek tarafları hiç göstermediği taraflarıydı belki de. oysa şu komşu kadın bas bas bağırıyordu "ben bu kadarım" diye. oysa herkes onu sevecen, paylaşımcı, sıcakkanlı sanabilirdi, yemezler! ben yer miyim? bu devirde ya gizemli ya da sanatçı olacaksın. transparan giysi gibi anlık şehvetlere davetiye çıkarmanın anlamı nedir? öff! insan doyumsuzdur, o yüzden bilinmeyene sığınır, yönelir. sen ne yapıyorsun Kocası Pısırık Komşu Kadın, ben burdayım diye yırtınıyorsun! evet ordasın bunu bilmek hiçbir şey ifade etmez, bir süre sonra senin orda olduğunu görmezden gelebiliriz. meyra koluma girerek seni nasıl kendine getirdi, ya da beni? Açık Seçik Komşu Kadın tanıştığımıza memnun oldum, sanki biraz sıradansınız sanırım, ha? ne tür müzikler dinliyorsunuz? hangi köşe yazarlarını okuyorsunuz? elbiseniz de çok yakışmış. tatilde nerelere gittiniz? ah siz, elde edilmesi ve kaybedilmesi kolay olduğu için bir arzu nesnesine kolayca dönüşebiliyorsunuz. senin de tüm hünerin bu demek! hmm. pardon, onu arzuluyor muyum? şu an değil. hmm. sonra arzularım. olabilir.

komşu kadın zihninden gitti. nereye gittiyse? gitsindi bakalım.

beyler ayıp oluyo ama :)

2010-04-28T16:19:00.001+03:00

hobo: yürüyelim arkadaşlar! hey!

2010-04-28T16:04:00.003+03:00

evden çıkınca ilk sokaktan yukarı saptığımda caddeye çıkıyorum, bilmediğim bir sokak yok tabii. hepsini biliyorum ama sadece bu sokaktan caddeye çıkmayı seviyorum. ne büyük bir özgüvendir caddelerde yürümek. herkes yürüyemez mesela, ben bazılarının yürüyüşünü gayet aptalca buluyorum, yürürken kollarını çok sallayanlar, adımları arasında ritm yakalayamayanlar oluyor. şaşırıyorum, yürümeyi beceremeyen insan nasıl olur evlenir çoluk çocuğa karışır? bu insanların çocukları emekleme çağında kalır diye endişeleniyorum! fakat bu insanlar caddede yürümeyi öğrenecek kadar kendilerine ve çevrelerine dönük değil. bir insan hem kendisine hem de çevresine duyarsız olur mu? olamaz mı? bak yürüyemiyor adam işte. kolları bedeninden ayrı sallanıyor, bacakları ortadan ayrılacakmış gibi yürüyor.

caddeleri seviyorum, camekanları, garip dükkanları, tabelaları, vitrinleri, vitrindeki mankenleri; tüm bu renkliliği seviyorum. bir vitrini tamamlayan kadını da seviyorum, onu da seyretmeye değer buluyorum. seviyorum. mağazaları çok seviyorum, kadınların bizden uzakta oyaladıkları için. ya onlar da olmasaydı? mağazalara nasıl teşekkür etsem az, her bir mağaza sahibini sevgiyle kucaklamak istiyorum. alışverişin hep ticari boyutuyla ilgilenen ekonomistler şunu bilmeli ki, camekanlar parayla tertemiz ışıldamıyor, kadınların renkli dünyalarıyla ışıldıyor- bu bir iltifat mı? iyi düşün.

yine caddeye döneyim. zaten birkaç cadde var insanlar orada yürüme eksersizleri yapıyor. anneler çocuklarını bu caddelere çıkarıp yürütüyorlar. her şey caddede oluyor, caddede olmayan bir şey o sıkıcı kutu gibi evlerde olamaz; anneler çocuklarını, patronların işçilerini, partiler seçmenlerini, öğretmenler öğrencilerini, piyanolar tuşlarını caddelerde eğitiyor, öğütüyor, şekillendiriyor. evde neler oluyor? evde hiçbir şey olmuyor, bir gece bir adamla bir kadın yorganın altında uykusuz oynaşırken dokuz ay sonra aynı yorganın altında uykusuz kalıyorlar. evde bunlar oluyor, yan evde de bunlar oluyor, konaklarda da bunlar oluyor, villalar da? her yerde diyorum aptal!

caddeleri seviyorum, sokaklar bana sıkıcı geliyor. sokakların bir sahibi varmış gibi, o sahip kim bilmiyorum fakat öyle biri var. bir gün çıkıp gelebilir ve o sokakta uyulması gereken kuralları listeleyip önümüze koyabilir. biliyorum öyle biri var, ama bu sokaktaki hangi evde oturuyor bilmiyorum. sokağın sahibinden korktuğumdan bu sokakta ve diğer sokaklarda göze batmamaya özen gösteriyorum. mesela sokağımızdaki güzel kadınlara hiç bakmadım (baktım), onlara bakarken hep korktum. nasıl bir korku bilemezsin! sanki vuracaklar beni bir kadınla göz teması kurdum diye, kadın da aynı hisleri yaşıyor biliyorum. sokağın sahibinden o kadar korkuyorum ki.

caddelere çıkalım n'olur? caddelere çıkalım n'olur? lütfen!

2010-04-27T03:30:00.002+03:00

selamsız

2010-04-27T03:16:00.001+03:00

bugün okulda çok eğlendim. güldürüşlü şeyler oldu. bir hocamız var ismi lazım değil. saçları beyaz ve uzun, fakat buna rağmen kaşları simsiyah bir tip. bir nevi dişi gandalf. korkutucu bir yanı yok değil.

işte ben bu hocaya başından beri tepkiliyim, çünkü saçma bir insan kendisi. sürekli interaktif ders işlemek istediğini söylüyor fakat her soru sorduğunuzda 'ne demek istiyorsun, benimle ilgili birşey mi ima etmek istiyorsun' tarzında çıkışlar yapıyor.

derse biraz geç kalmıştım. kapıyı açtım, ama sınıfın pencereleri açık olduğundan kapı çarparak gürültülü bir şekilde kapandı. en öndeki sırada hoca oturuyor, kürsüde bir arkadaş sunum yapıyor. ben de en arka sıraya ilerleyip oturdum.

dersin ilerleyen vakitlerinde hoca birden çıldırdı. sabahtan beri sınıfa sorular yöneltiyor, kimseden çıt çıkmıyordu. hızını alamadı, böyle siyasal öğrencisi olmaz olsun falan dedi. sonra sakinleşti. yalvarır bir sesle sordu: 'ne olur birşeyler söyleyin, neden böyle yapıyorsunuz? içim acıdı kadına. 'hocam sürekli çemkirme halindesiniz, paranoyakça tutumlar sergiliyorsunuz, bizim de konuşasımız gelmiyor. ayrıca avrupa yerel yönetimler özerklik şartı hiç de sempatik bir konu değil' dedim. bana içtenlikle hak verdikten sonra gerçek derdini döktü: 'sen sınıfa girdin, ben önde oturuyordum, bana selam vermedin' deyince ben kahkaha atmışım. egoya bak ya, sapık. sesi gittikçe çatallaştı, ağlayacak sandım. bu sizinle ilgili değil, ben selam vermeyi pek sevmem falan diye açıklama yapmak zorunda kaldım. sınıftaki birkaç zekasız da, hocam bu onun doğal hali aha aha diye güldü.

dersten çıktığımda bana takmış gibiydi. nefret kusarak yüzüme baktı. galiba bu dersten kaldım ahahaa. hocaya selam vermedim diye bir dersten kalkmak zoruma gidiyor a dostlar.

Republic of Üçüncü Sayfa

2010-04-26T17:31:00.003+03:00

karışan tayfa

2010-04-26T00:55:00.001+03:00

[GÜNÜMÜZ AYDINLARINI ELEŞTİRDİĞİM YAZI - ORAY CALLAHAN EĞİN]

böbreğimin işleyiş şekline karışanlar oldu misal. glomeruler filtrasyon hızımda düşüş varmış.

ben karışırım misal. iyi bir karışanımdır. dur derim ben, akıllı ol, öyle yapma, böyle yap derim. bence öyle-böyle-şöyle yapılmalıysa, yapılmalıdır. çoğu insanın içişlerine karışmamanın temel nedeni, çoğu insanı aptal bulmamdandır. ben çok zekiyim, ironi yapmıyorum, çok zekiyim. ısrarcı bir ironiğim. aptal buluyorum çünkü: ben hepsinden kötü yaşıyorum, onlar gibi iyi bir yaşantım olması için biraz aptal olmam gerekirdi. işin özü ben tavsiye vermem, ben ders vermem, okurum, yazarım, gezerim; seyrederim sonra, acırım insanlara. cahilin elinden tutmam, cahilin eli kolumdan tutar, anlaşamayız. [yukarda yazdıklarımı okurken çok derinlere dalıyorum, aşağılara yazayım biraz da]

okurum, yazarım dedim ya, okuduklarımı anlamış olmaktan utanırım, insanı çaresiz gördüğümde nasıl da utanırım. yazdıklarımdan da aynı şekilde utanırım, korkarım bazen "bunları birisi kendine fikir edinebilir" diye. çok düşünceli olduğumdan korkağım. yoksa ben de biliyorum kadınlar anlaşılmaz. bir de kötü huyum var ki sormayın, anlaşılmayı bekliyorum köşemde. hak ettiğim değeri bana versinler istiyorum, öyle görmezden gelmesinler beni. benden faydalansınlar isterim, övsünler, göklere çıkarsınlar isterim (onlar benle beraber göklere çıkmasın).

insanlardan çekiniyorum, bazen tokatlayasım geliyor birkaçını ama sonra "ya sonra?" diye düşünüyorum, ben "ya sonra?"yı düşünmekten bıktım. evet ya sonra kız bunu terketmiş heh heh hadi hadi. bazen de insanları kırdığımı düşünüyorum, onları küstürdüğümü de düşünüyorum. yoksa bana neden yüz çevirsinler? sahi ben onları bu kadar önemserken, onlar beni neden önemsemiyorlar? dur kendime geleyim, onların beni önemsemediğini de nerden çıkarıyorum anlamıyorum, bu kuşkuculuğum beni öldürecek. neden bu kadar kuşkucuyum? düşünmekten. hemen düşünmekten deyiver zaten.

kimseye karışmıyorum, bazen buna da içerleniyorum. hiçbir fikir beyan etmiyorum, boş tartışmalar diye niteliyorum ve geri çekiliyorum. oysa şunu bile demekten büyük keyif alabilirim: "geçiniz efendim boş tartışmalar bunlar". ısrarla demiyorum, "demek perhizi" uyguluyorum kendime. birden bir tartışmaya katılıp yüzlerce paragraf aynı fikri ısrarla savunmayı o kadar istiyorum ki, sonra bu isteğimden de utanç duyuyorum, insanların neden bu kadar saçma düşüncelere sahip olduğundan dem vurup, yine bir şeylere acıyorum gizliden. kendimi bir şeylere acırken bulduğum zamanlar, acayip rahatsız oluyorum, hemen o insanın yerine kendimi koyuyorum, başkasının yerine utanma erdemini gösteriyorum; yine görmüyorlar bu ince hareketimi, kimse bilmiyor. çok üzülüyorum.

acımanın içinde küçümseme olduğunu biliyorum, acırsam alınırlar diye ifadesiz bir yüzle dolaşıyorum. ilgisiz gibi duruyorum, oysa haberdarım her şeyden, fikirlerim var, düşüncelerim var, bir yerden aşırdığım düşüncelerim bile var, herkesi çok kolay kandırabilirim. bu dürüstlüğüme de kızıyorum, kandırmak istemiyorum kimseyi, onlar sadece kendileri "biliyor" sansın, ben biliyor olmaktan vazgeçeli çok zaman oldu. mesela siyaseti lisede terkettim, "ülkemiz" meselesini hiç masaya yatırmadım, biliyorum çok yanlış şeyler oluyor, farkındayım, belirtmek istemiyorum. haklı veya haksız olduğum kanısına varılmasından korkuyorum, ben ayrışmaktan sıkılıyorum, kendime taraf bulmaktan da sakınıyorum, ben özür dilerim sizlerin taraflarından nefret ediyorum. hiçbiriniz radikal okumuyorsunuz artık, ben ona kızıyorum. bazen şaşırıyorum her bilgiye bu kadar kolay ulaşılabilirken insanların "bilgili" görünmesine. bilgili insanlar istemiyorum ki ben, "yorumcu" istiyorum diyorum, bakıyorlar. ben bilgiden de nefret ediyorum, düşünmeyi önlüyor. ben düşünmekten de nefret edeceğim yakında, görmeyi engelliyor diye.

işte böyle. yani böyle. nasıl böyle olur? eleştirdim bir şeyleri, buna da kızıyorum, neden eleştiriyorum hem de ironik bir dil ile? ironi korkakların sığınağıdır çoğu zaman. ben düşünceli bir korkak olduğuma göre, göndermelerle dolu bir sürü laf edebilirim. mükemmelim. karışmıyorum diyorum ya, en çok da bu şekilde karışıyorum. alaycı bir şekilde karışıyorum, önemsemeyerek, "belirtmeyerek" karışıyorum. tepkisiz kalarak da karışıyorum, bilgili insanlar sizden kurtuluş yok. deneyimli insanlar sizden de kurtuluş yok, deneyimlerinizle kapı komşu olmak istemiyorum. eski sevgilinizi hiç merak etmiyorum. şu an ne düşündüğünüzü çok merak ediyorum ama, işte bu noktada gerçekten karışmak istiyorum iç sesinize. sizi hep bir şeyler öğrenirken buluyorum, depoluyorsunuz bir şeyleri, hiç yaşamadığınız şeyleri hem de, buna kızmamı saçma bulmayın lütfen. ben yaşamadığım ama bildiğim şeyleri ciddiye almıyorum. sizi de yaşamadım, sizi de ciddiye almıyorum. en sevdiğim kitap aylak adam. pink floyd dinliyorum. çok yaşındayım, iyi sıfatlıyım, bilgiliyim, görgülüyüm, okur yazarım. birtakım özelliklerim var bunları belirtmek istiyorum, merhaba beni bu şekilde tanımanızı istiyorum. bilgiliyim ben. eski sevgilimle de çok bilgili olduğumdan ayrıldım, o "bilmiyordu". ah.

deneyimle karışmak istediniz. orda durunuz. bilgiyle karışmak istediniz. orda da durun. beni bir kişi dinledi, o da yanlış dinledi. deneyimlerinizle dinlemeyiniz, dünyanın en bilindik hikayesini kendimce anlatacağım, ne olur beni doğru anladığınızı sanmayınız, tavsiye istemiyorum, sadece dinleyiniz. çok yaşındayım, dinlenmek istiyorum sadece. ne olur benim farklı olduğumu düşünmeyin (sıradan olduğumu düşünün hoşuma gidiyor), ne olur benim sıradan olduğumu düşünmeyin (farklı olduğumu düşünün hoşuma gidiyor). ben çok biliyorum ve farklıyım lütfen, "farklıyım"a çalıştım bunca sene, farkım nedir diye sorarsanız "farklıyım". yani anlatabildim mi? yani yine anlatamadım değil mi? -paragraflar boyu aynı fikri savunmak istediğimi anlamadınız mı?-

(bence) hiçsiniz. (bence) çok şeysiniz ama hiçsiniz. yani (bence) çok şey olmak isterken hiç olansınız. her yerdesiniz ama hiçbir yerdesiniz (şark islam klasiklerini okurum ara sıra hep "büyük laflar" ederler, oysa onlar da "insan"). abdullah bin zeyl anlatıyor: "adamın biri taşa tekme atar", beriki sorar "taşa hiç tekme atılır mı?" diye. adamın biri cevaplar "ama taşı tekmelemeyi düşünebiliyoruz değil mi?" der. beriki gödolur. kıssadan hisse hep birileri göt olur doğuda.

bak iyi yazdım iyi. çemkirdim, alay ettim, eleştirdim, komiklik bile yaptım (ama anlamazsınız -ünlem var burda), her şeyi yaptım, ama hala insanım. ben en çok buna şaşırıyorum, her şeyi yapıyorum, hala para ile bir şeyler satın alıyorum. hala bir kadını delice seviyorum, oysa her şeyi biliyorum ben(ünlem), üstelik ironik bir üslubum var. vah bana, vahiyler bana. söyleyiniz ben nasıl bir insanım? (bence) sen olmamış bir insansın, kafan karışık, hayatında bazı şeyler iyi gitmiyor, tipsizsin, asosyal de olabilirsin. ne bileyim şimdi seni tam olarak anlayamadım ben, deneyimlerim beni yanıltmıyorsa. deneyimlerin seni de beni de yanıltıyor, bilgilerin de gerçek hayatta hiçbir işime yaramıyor, belki de yarıyordur, ne bileyim birden kafam karıştı -ben dememiş miydim senin kafan karışık diye-. sen dememiş miydin? queen of all my dreams. ben bir tek comte de lautréamont'a şaşırıyorum, bu nasıl isim?

eğer yanlış bilmiyorsam... (çok yanlış şeyler biliyorsun)

Durumum Cidden Çok Komik

2010-04-26T00:30:00.001+03:00

[BİR ZAMANLAR YAZDIĞIM VE GEÇERLİLİĞİNİ KORUDUĞUNU DÜŞÜNDÜĞÜM YAZI - ÇETİN CALLAHAN ALTAN]

ya bi de bu var di mi? insan kendi durumuna komik diyebiliyor. asdfasd. komiğim komik. yazı efekti olarak komik değil, içerden bi yerden komik hakkaten. geçen çocuklarla konuşuyoruz “ya acınacak durumdasın, şu haline bak, yemek ye bari, yemek yemek önemli bir mesele, yemek yemeyen erkekleri kadınlar sevmez” dediler. rock müzisyenlerindeki anoreksiyaya dikkat çektim, en beğenilen erkekler onlar dedim. kendimi savundum, da savunasım yoktu. yemek yedim.

çevremdeki insan populasyonu dengeye ulaştı. biyolojide populasyon dengesi var, biliyoruz, işte dengeye ulaşan populasyonda doğumlar ve ölümler dengeli olur, yiyecek sıkıntısı olmaz. benim çevremdeki insanlar da dengeye ulaşmışlar, takdir ediyorum, ya şeyi anlatmaya çalışıyorum, sıkıştım kaldım lan. bak bir yere gidemiyorum, kimseye gidemiyorum, fakülteyi bırakmayı düşündüm, böyle yeni çevre yapmak için, sıkılırsam orayı da bırakırım diye düşünüyordum ki, bu gereksiz bir döngü olur diye sinirlendim.

durumum şöyle komik. yine arayışa geçtim. bu bence kötü bir süreç. bu arayış hiç iyi değil, tüketmişim demek ki her şeyi. bak o kadar tüketiyorsun, üretim adına sıfırsın. bu arayışların hepsi bundan. kafam çok karışık ya : (((( aslında çok çok karışık, ne yaptığımı bilmiyorum : ((((

ya bunları da kimseye anlatımıyorsun ha. bu da var. düşünüyorum, böyle oturmuş birilerine “ya olm ben çok acı çekiyorum, otur beni dinle piçççç” diyemiyorum. fena bir ketumluk hasıl oldu. asfdjafsd şu an bile içine düştüğüm durumdan uzaktayım, başka yerlere çekip, sarkastiğe bağlıyorum iyice. esaslı bir iç geçiremiyorum. düz yazı yazamıyorum mesela :((

dur be quote da vereyim “ümit işkenceyi uzatır”. işte oluyor, tam manasıyla kendi komik durumumu anlatamıyorum, daha önce denenmiş ve kritiği yapılmış kendini ifa etme şekillerine gelemiyorum, aNgel_Of_DARKness’ın kendini ifade edişine iç geçirsem de onu küçümsemekten kendimi alamıyorum. ben kendimi ifa ettiğimde, takdir edilmeliyim, hayran olunmalıyım, şeklimi koymalıyım, alışılmışın dışına çıkmalıyım. bu zorunluluk değil, kendini açık etme’nin her türlüsünün parodisini yapmış olmamdan dolayı. ben de biliyorum “canım hiçbir şey yapmak istemiyor” demeyi ama bunu çok daha vurucu yapmayı planlamaktan, canımın sıkıldığını hep es geçiyorum. kendi can sıkıntımı bile estetiğe sarıp sarmalıyıp, bir şeye dönüştürme çabasına giriyorum. ince hastalığa tutuldum hakkaten, “entelektüel hastalığı” diye bi tabir vardı 70lerde yazılmış bir kitapta ajdfsafjad, bak o olabilir. fakat o da olamaz, o “sürekli muhaliflik durumu”nu anlatıyordu, ben muhalif değilim, asdjfsa, sanırım ben şu an kendi bulanımım tarafından konuşturuluyorum, bu konuşma da imdat çağrısı. heeee.

bi de bayağılık olarak nitelendirilen aşırı duygusallık -duygu sömürüsü- gibi şeyler var. onlara da gelemiyorum, tam diyorum doygunluğa ulaştım, işte şimdi anlatabilirim, şimdi her şeyi açık edebilirim, dikkatimi bir şey dağıtıyor, o da “kanka boşver yaaaaaaaaa” gibi zottirik bir ifade bile olabiliyor. dikkatim kendi doygunluğumu dağıtıyor, böyle başka bir bad tribe giriyorum, o da şu “ya bu sikikler sanırım beni anlayacaklarını sanıyorlar” diyorum asdfaf. ya anlatayım da siz anlamayın istiyorum, anladığınızı geciktirin, ya da geçiştirin böyle yormayın beni, çözümleme yapmayın; sadece konuşayım ve bitsin. ben konuşayım ben zaten konuştuklarımla tedavi ederim kendimi :////

bak bu sıkıntı patlaması en çok uzun süre biriyle takılınca oluyor, uzun süre birinin samimiyetini kazanma çabasından sonra, onun hala aynı duruşu sergilemesiyle ortak bir dil oluşturamamak gibi bir engel kendini oluşturuyor, o engeli aşabilmek, iletişimi hızlandırmak çabasına yenik düşüyorsun. tam olarak bir insana “senin ağzına sıçayım” deme samimiyetine eriştiğinizde, o insanın hala kendini sizden kaçırdığını görüyorsunuz. alınıyor, ya da o yakınlığı reddediyor, ben buna çok üzülüyorum lan : ((( vallahi, ben bu gibi engelleri aşamadığımdan çoğu insana hala “merhaba nasılsın?” diyorum. asdfjasfd. bana merhaba nasılsın diyen insanlar anormaldir, bu konuda bir çıkarım yaptım.

bizim jenerasyonda bir hamlık var. bu benim komik durumumun da en büyük sebebi. yukarıda kendini ifa etmekte yaşadığım sıkıntının kaynağı da bu. kaldı ki ifa edemiyorsun, nasıl ifşa edeceksin? ya bakın garip garip insanlar türedi asfjdsa. bu insanları anlattığım anda, ben de çözüleceğim, açılacağım, ya cidden bu insanları anlattığım gün ben mutlu azınlığa gireceğim : ))) [bu genellemeci tavırda çok rağbet görüyor, kendini başkaları üzerinden anlatım tekniği, dünyanın genel sosyal eğilimlerinden falan kendini düze çıkarma girişimi, entelijansta çok moda olsa da benim gibi doyumsuzlar tarafından gerçekten uzaklaşmak, 'çarpıtılmış ben analizi' olarak ele alınıyor. ben böyle anlıyorum]

ya demin kıvrandım durdum, asdfasdf, kıvrandım durdum da sonuç olarak bir şey anlatmadım. çünkü anlatacak kötü kadar durumda değilim, büyük ihtimalle durumum daha da kötülüeşirse, -gülmekten ölürsem-, o zaman bir şeyler çıkacak ortaya. ama şimdilik bir semptom yakaladım, onun üzerine konuşmalar yapmak benim en doğal hakkım. kimse beni “bize ne senden” diye durdurmaya kalkamaz.

bir şeylere temas ediyoruz, işte bunun adı acı, utanç, progresif karışık kaset olabilir, fakat temas ettiğimiz şeyler tarafından başkalarınca konuşulmuyoruz. işte, sikenimiz yok afedersin. ciddi anlamda bize ilişen, kavga gürültü çıkartan, bizi süründüren insanlar yok; ya zararsızız ya da üst düzey psikopatlarız. zararsız olduğumuzu düşünmek şu an için saçma, çok can yakmış olabiliriz afsjafsad. bazen bakıyorum, kimse kimseye giydirmiyor, herkes çıplak dolaşıyor. işte, kavgasız gürültüsüz sıkıcı bir hayatımız var, yahu kimseye karışmıyoruz sanırım, sevgi kelebekleri gibi insanlarız. mesela bana çevremde “umursamaz” yaftasını yapıştırdılar, ya lütfen ben bundan rahatsız olmaya başladım, gittim birkaçının sorunlarıyla yakından ilgilendim. sonra bana yalaka piç, yalnız kaldın ondan geldin değil mi falan dediler. tabii öyle demeleri gayet normal asfdkafda.

kavga isteği/eksikliği gerçekten büyük sorun. bazen çetrefilli bir rakip istiyorsun, ona giydirmek, ağzını kırmak, düşüncelerini harap etmek, rezil rüsva etmek istiyorsun. çünkü bu pasif durum insanı sinirli yapıyor. asabiyet başlıyor, asabiyet geldiğinde tüm sıkıntılar gitmiş olmalı. lütfen.

durumum daha da komik bir hal alınca sizleri haberdar edeceğim. şimdilik arayışlarımı sürdürüyorum, yakın zamanda size şu geyiği yapabilirim “aga goa’ya gideceksin, takılacaksın işte”. o geyiği yapmadan önce iyice saçmalamak isteyebilirim asfdjaf, o geyik yapılmasın lütfen.

yollarda bulurum seni hobarey!

2010-04-25T21:45:00.003+03:00

ankaradan istanbula döndüm ama nasıl da döndüm, bir de bana sorun a dostlar.( metro turizmin yabancı rock müzik arşivinde children of bodom var lan)

yanlış servise bindim. ziverbey yerine hareme götürmeye çalıştılar beni. zor anlar yaşadım valizle. indim ünalan minibüsüne bindim.sonra minibüste bilgisayarımı unutmuşum, sonra son durağa koştum, buldum bi şekilde. bütün dolmuşçulardan allah razı olsun. ama konumuz bu değil.

samandıradan kadıköye giderken, küçük bi yol ayrımı var, dikkatli gözlerden kaçmaz. yolun sağ tarafı barbaros, mustafa kemal, inönü yönüne giderken, diğer taraf sahrayı cedid bilmem ne tarafına gidiyor. işte ben orda hayatın gerçek yüzünü gördüm. yolun sağ tarafı varoş, sol tarafı ise alışveriş merkeziydi. sağa dön dedim içimden, sağa dön ki menşevik alaşımı, troçkist kırması bir burjuva özentisi olmayayım. sola döndü. yıkıldım gibi hissediyorum :(

neyse, sonuç olarak home sweet home.

:))

2010-04-25T14:47:00.002+03:00

"..........."

2010-04-25T01:07:00.002+03:00

1
viyanaya gittik telefonda söyle bunu
duymak isterim bir şeyler yanlış gitsin
n'olur beni vurun

iyidir iyi
kapı pencere halı yatak
hem ne var camisiz bir semt
olabilir soyut bir seviş
yazgılar çelimsiz bir el
soyun seviş yat uyu
iyidir iyi

2
sevdiğim şeyler var batılı
doğulu şeyler unuttum, peşkır?
bir koku beni sınıra kadar kovalıyor
batı sınırına kadar doğuyu koşuyorum

3
nasıl unuturum bu evler yemen
bak burası bir dağın canverdiği doruk
sen bunlara inanmıyor musun? gülme.
hem kediler de gülebilir, sakın!
istanbul ne tarafa bakıyor? -bilmem.
boş bakıyor bence, seni görmedi.

saçların diyorum sıkıcı bir konuşma.
müziksiz olur mu? müzik lütfen!
konuşması diyorum dişsiz mi nedir?
lütfen apartmansız bir sokak bulalım
hem yoruldum çok dik bakışlıyım.
bu sokağı da çıktık mı el ele tutuşabiliriz. evet.